Wielkość klawiszy jest należyta. Ich układ jest liniowy - stanowią one zwarty blok, z którego wyłamują się nieco jedynie strzałki. Jako że klawisze są spore, nie ma na co narzekać w tym względzie.

Klawiatura jest jak na nasz gust zdecydowanie za miękka i pisze się na niej trochę jak na flaku. Nie oznacza to, że się ugina - po prostu klawiszom brak wyraźnego punktu oporu; pierwszym jest dopiero (dość twardy) stop. Plusem takiej właściwości jest to, że palce nie męczą się przy pisaniu. Poważną wadą natomiast - to, że niektóre znaki nie wchodzą (gdyż odpowiednie płytki były zbyt lekko naciśnięte) i użytkownikowi przychodzi przeprawiać niektóre wyrazy.

Jeżeli mocniej bębnić w płytki z lewej strony klawiatury, słychać metaliczny pobrzęk. Stwierdziliśmy także, że strzałka w prawo jest zdecydowanie głośna. Przy szybkim pisaniu klawiatura będzie dość donośnie szeleściła.

Przy ustawieniach fabrycznych gładzik jest szybki i może nawet zbyt czuły. W każdym razie dzięki niezłemu ślizgowi tabliczki można przemknąć cały ekran w pionie i poziomie jednym pociągnięciem. Precyzja działania jest wtedy jednak kiepska. Cenne są natomiast rozmiary tabliczki, które czynią operowanie kursorem bardzo komfortowym.

Przyciski towarzyszące są na tyle twarde i mają tak mocny odskok, że potrafią dać się we znaki palcom. Jako że przewijanie w pionie na tabliczce nie działa najlepiej, użytkownik przedłoży nad nie mniej subtelne, tradycyjne rozwiązanie, czyli przyokienny suwak na ekranie. Przytrzymywanie zaś lewego przycisku myszy celem przewijania strony wymaga zaś tyle siły, że skutki tego są opłakane - wystarczą trzy kwadranse tej mordęgi, by palec wskazujący nadawał się do rehabilitacji. Z tego samego względu (dużo siły potrzeba do przytrzymania przycisku w pozycji "wciśnięty") problemów nastręcza precyzyjne zaznaczanie tekstów blokami.

Receptą na tę właściwość przycisków jest naciskanie ich zewnętrznych krawędzi. Nie jest to jednak zrozumiałe samo przez się i wymaga okresu nabierania nawyku.

Asus F3Ka opiera się na platformie AMD. Kołem zamachowym komputera jest procesor Turion 64 X2 TL-60 taktowany zegarem 2,0 GHz. Panuje przekonanie, że nawet najmocniejsze jednostki AMD są wolniejsze od procesorów Intela z analogicznym taktowaniem. Jest tak w istocie, przynajmniej w przypadku operacji jednowątkowych (co ma zastosowanie do większości aktualnie wykorzystywanych aplikacji). W tychże procesor TL-60 oferuje wydajność porównywalną z najlepszymi C2D Intela serii T5xxx. Z testów syntetycznych wykorzystujących wielowątkowość wynika natomiast, że jednostka ta dorównuje a czasem jest wręcz szybsza od C2D drugiej generacji o podobnym taktowaniu (czyli T7300).

Clou wyposażenia jest jednak karta Mobility Radeon HD 2600. Jest to rywal GF 8600M GT. Sporym zaskoczeniem była dla nas swego czasu informacja, że karta AMD/ATI ma osiągi zbliżone do konkurentki ze stajni nVidia w wersji z pamięcią GDDR2. Posiadacze laptopów z MR HD 2600 (przede wszystkim Toshib Satellite) łudzili się nawet przez pewien czas, że będzie można wykrzesać z niej więcej niż z GeForce'a. Ostatecznie jednak musieli pogodzić się z lekkim zdystansowaniem. Co więcej, różnica na niekorzyść MR HD 2600  bardziej niż w testach syntetycznych uwidacznia się w prawdziwych grach.

Testowany przez nas Asus posiadał też bardzo pojemny (250 GB), ale jednocześnie zdecydowanie wolny jak na prędkość obrotową talerzy (5400 obr/min) dysk twardy Hitachi.

Chcąc zagwarantować powodzenie topowym modelom V1 i G1, Asus nie mógł sobie pozwolić na jeszcze jedną "15" wysokiej klasy w swojej ofercie. Tym samym seria F3 została przesunięta lekko w dół. Odbyło się to przede wszystkim poprzez przydanie tym laptopom w standardzie mniej pojemnego akumulatora. Zamiast chwalonego wyświetlacza WXGA+ otrzymaliśmy takiej sobie, powiedzmy otwarcie, jakości, zwykłą matrycę WXGA. Karta graficzna MR HD 2600 jest prawie tak wydajna jak należący do czołówki w tym segmencie GF 8600M GT z GDDR2, ale procesor to już słabszy od dwurdzeniowców Intela Turion 64 X2.
 
Nie spodziewaliśmy się, że Asus F3Ka będzie tak łapczywie chłeptać  energię. Porównanie do strzygi, upiora karmiącego się ludzką krwią, jest więc jak najbardziej na miejscu. Będąca konsekwencją powyższego nader krótka praca na akumulatorze jest największą bolączką bohatera naszego testu.

Zasadniczym atutem F3Ka jest natomiast jego konkurencyjna cena. Różnica w tym względzie pomiędzy nim a Satellite A210 z identycznym procesorem pozwala wydać zaoszczędzoną kwotę na większy akumulator, który będzie trzymał dłużej niż ten Toshiby.

Wypadałoby jeszcze tylko dokupić jakąś przyzwoitą myszkę (jeśli gryzoń dołączony w zestawie okaże się niezadowalający), by uwolnić się od nieergonomicznych przycisków gładzika, i będzie gites. Z upiora robi się solidny, ładnie hulający notek.