Crimson Desert boleśnie przypomina mi, że nie mam już 16 lat
Pamiętam premierę Fallout 3 całkiem dobrze: z pudełkiem na lunch w ręku, nie było nic poza grą przez następne dwa dni. Byłem młody, obowiązków było niewiele, a godziny rozgrywki w przeliczeniu na dolara były istotnym czynnikiem przy podejmowaniu decyzji o zakupie ze względu na bardzo ograniczony budżet na gry. W 2026 roku sytuacja wygląda inaczej: teraz, gdy jestem na rynku pracy i mam ogromne zaległości w tytułach, nie brakuje alternatyw. Każda gra wideo jest zatem mierzona, przynajmniej pośrednio, nie tylko w porównaniu z innymi zajęciami i obowiązkami, ale także z setkami innych tytułów.
O Crimson Desert napisano już bardzo wiele, także przez nas. Nie zamierzam tutaj przedstawiać ostatecznej oceny tego, czy gra jest ostatecznie dobra czy zła. Jasne jest jednak, że Crimson Desert może stać się tytułem obowiązkowym dla graczy, którzy chcą być świadkami i doświadczyć najnowszych trendów w branży z pierwszej ręki, nawet jeśli niekoniecznie za pełną cenę. Wraz z Grand Theft Auto VI, Crimson Desert może bardzo dobrze reprezentować szczyt dla tytułów z otwartym światem, ponieważ zawiera niezliczone systemy, wysoką złożoność, walki z bossami, a nawet zarządzanie obozem.
Crimson Desert można traktować jako grę z kilku różnych perspektyw. Połączenie Assassin's Creed i Zelda: Tears of the Kingdom to trafny opis, choć tytuł wyraźnie pokazuje, że jego duchowy poprzednik, Black Desert Online, jest grą fabularną online. Niemniej jednak historia jest liniowa i nie ma możliwości wyboru pewnych opcji fabularnych zamiast innych. W niektórych przypadkach sprawia to wrażenie straconej szansy, jak na przykład brak możliwości zawarcia układu z przestępcą zamiast wydania go. Główny bohater, Kliff, pozwala nam żywo przeżyć swoją historię, ale nie kontrolujemy jego decyzji.
Podejmujemy za to decyzje na poziomie systemowym, a tych z pewnością nie brakuje. Na przykład, nie możemy zdecydować się na pokojowe rozwiązanie konfliktu, ale z pewnością możemy wybrać, jak chcemy poradzić sobie z nieuniknioną walką. Obóz czeka na rozbudowę, a w pewnych granicach możemy też przejąć kontrolę nad innymi głównymi postaciami. Przełączanie odbywa się za pomocą zbliżenia podobnego do tego z GTA V. To, że gra mocno nawiązuje do innych tytułów, staje się jasne w latającej Otchłani lub podczas korzystania ze skrzydeł. Oba te elementy mocno przypominają Breath of the Wild i Tears of the Kingdom.
To całkowicie rozsądne, by gry trzymały się z góry określonej ścieżki narracyjnej, a Crimson Desert jest wyraźnie opisane jako przygodówka akcji. To sprawia, że bardziej frustrujące jest, gdy otwarty świat zachęca do eksploracji i jest atrakcyjny wizualnie, ale deweloper nie integruje go w znaczący sposób z projektem misji. Ilustruje to jeden przykład: rymarz zastanawia się, w jaki sposób klient otrzymał siodło. Zadanie polega na zlokalizowaniu klienta i poproszeniu go o opinię. Crimson Desert źle rozwiązuje nawet zakończenie tego banalnego zadania. Pomimo tego, że klient wyraził zadowolenie, rymarz lub jego asystent dziękują mu za opinie, które rzekomo pomogą przy następnym siodle. Nieco inna linia dialogowa mogłaby z łatwością dodać więcej głębi. To tylko jeden z wielu przykładów powtarzających się zadań, którym brakuje głębi i emocjonalnej wagi.
Nie oznacza to, że powtarzalne zadania są z natury złe. Wręcz przeciwnie, czyszczenie znaczników na mapie, zdobywanie punktów doświadczenia i poznawanie świata może być relaksujące. Jednak Crimson Desert wykorzystuje czas gracza mniej efektywnie niż mogłoby. Warto zauważyć, że nawet sieciowe gry RPG są obecnie w stanie zapewnić przynajmniej solidny poziom prezentacji pod tym względem.
Crimson Desert wciąż ma obszary, w których się wyróżnia. Sam rozmiar świata jest imponujący, a gra oferuje nie tylko uderzające krajobrazy, ale także klimatyczne miasta. Momentami przypomina to jednak bardziej dioramę, w której zwykła eksploracja jest bardziej satysfakcjonująca niż wykonywanie trywialnych, mało efektownych zadań. Z perspektywy rozgrywki, Crimson Desert zapewnia zarówno szeroki zakres, jak i głębię, szczególnie w systemie walki i wymagających walkach z bossami. Jeśli te staną się zbyt trudne, możliwe jest, podobnie jak w Dark Souls lub Elden Ring, awansowanie i ulepszanie ekwipunku. Ważną rolę odgrywają przedmioty lecznicze w postaci posiłków. Ich przygotowanie jest animowane, a Kliff prezentuje gotowe danie. Choć w zasadzie jest to godne pochwały, poruszanie się po menu i oglądanie animacji podczas przygotowywania różnych posiłków wymaga czasu. W tym miejscu zauważalna staje się zmiana: to, co kiedyś wydawało się wciągające, teraz jest bardziej frustrujące.
Jako nastolatek, Crimson Desert z dużym prawdopodobieństwem byłoby przyjemniejsze niż dzisiaj. Dobrze oddają to dwie znane frazy z rozstania: "To nie ty, to ja" Wartość czasu osobistego i dostępność alternatyw prawdopodobnie ewoluowały nawet bardziej w ciągu ostatnich 18 lat niż sam gatunek gier z otwartym światem. "Zostańmy przyjaciółmi" pasuje równie dobrze. Crimson Desert nie jest złą grą i są fragmenty, w których jest naprawdę przyjemna. Jest to gra systemowa, o szerokim zakresie i momentami głęboka, ale także zaskakująco płytka, co może odzwierciedlać współczesny krajobraz gier: dużo treści, dużo szumu i emocjonalnie naładowane dyskusje wokół nich, ale często formułowane. Obejmuje to łatki, które znacząco dostosowują poziom trudności. Bossowie mogą wydawać się karzący w jednym momencie, a następnie znacznie bardziej dostępni po aktualizacjach balansu. To również jest standardem w 2026 roku, często w ramach modelu wczesnego dostępu.
Zastrzeżenie: Notebookcheck otrzymał dwie kopie Pearl Abyss w momencie premiery.
