Naukowcy odkrywają ukryte zmiany strukturalne głęboko wewnątrz Słońca

Cykl słoneczny występuje co 11 lat i obejmuje dwa ważne okresy. Pierwszym z nich jest maksimum słoneczne, podczas którego Słońce jest najbardziej aktywne, wytwarzając plamy słoneczne i rozbłyski słoneczne. Drugim jest minimum słoneczne, podczas którego aktywność spada do najniższych poziomów, a pola magnetyczne są słabsze.

Wcześniej zakładano, że wewnętrzna struktura Słońca pozostaje niezmieniona podczas okresów minimum słonecznego. Naukowcy odkryli jednak, że jest to nieprawda. Korzystając z Birmingham Solar-Oscillation Network (BiSON), sieci teleskopów monitorujących Słońce 24 godziny na dobę, zebrano dane dotyczące drgań słonecznych.

Dane te zbierano przez 40 lat, obejmując 4 minima słoneczne między cyklami słonecznymi 21 i 25. Kluczową zastosowaną techniką była heliosejsmologia, czyli badanie wewnętrznej struktury Słońca za pomocą wibracji wywołanych przez uwięzione fale dźwiękowe. Wibracje na powierzchni Słońca są mierzone z Ziemi, co może pomóc we wnioskowaniu o wewnętrznej temperaturze, ciśnieniu i gęstości wewnątrz Słońca. Zaobserwowano falę dźwiękową zwaną usterką jonizacji helu. Zjawisko to występuje, gdy atom helu na Słońcu ulega jonizacji w ekstremalnie wysokich temperaturach, tworząc niewielkie zakłócenia w falach dźwiękowych.

Najdziwniejszym minimum było minimum słoneczne z lat 2008-2009 pomiędzy cyklami 23 i 24, przy czym minimum trwało dłużej i wykazywało wyjątkowo niską aktywność słoneczną. Jednak to minimum wykazało bardzo wyraźne warunki wewnętrzne w porównaniu do pozostałych trzech minimów. Odkrycie to może pomóc nam zrozumieć gwiezdną aktywność magnetyczną, przewidzieć przyszłe cykle słoneczne i poprawić prognozy pogody kosmicznej, która wpływa na Ziemię.