Statek kosmiczny wyśle w kosmos satelity Starlink V3 o 100-krotnie większej przepustowości

Firma SpaceX przygotowuje się do 14. lotu testowego swojej ogromnej rakiety Starship, zaplanowanego na 22 września 2026 r. Po raz pierwszy firma zamierza umieścić górny stopień rakiety na stabilnej orbicie okołoziemskiej, co będzie stanowiło znaczący kamień milowy w rozwoju w pełni wielokrotnego użytku systemu wynoszenia na orbitę. 75-minutowe okno startowe rozpocznie się o godz. 7:15 czasu środkowego w ośrodku Starbase w południowym Teksasie, pod warunkiem uzyskania ostatecznej zgody organów regulacyjnych.

Podczas tego lotu firma SpaceX planuje umieścić na orbicie pierwszą operacyjną partię 26 satelitów nowej generacji Starlink V3. Misja ta będzie pierwszym przypadkiem, w którym rakieta „Starship” zrealizuje umieszczenie ładunku, który aktywnie wspiera generującą przychody infrastrukturę internetową firmy. Nowe satelity stanowią ogromny skok technologiczny; według Elona Muska sprzęt Starlink V3 został zaprojektowany tak, aby zapewnić przepustowość ponad 100 razy większą niż obecne satelity V2 umieszczane na orbicie przez rakiety Falcon 9.

Te zwiększenia wydajności są możliwe dzięki ogromnej pojemności ładowni statku Starship, która pozwala na konstruowanie większych, cięższych i mocniejszych satelitów. Oficjalne specyfikacje firmy Starlink wskazują, że system V3 wykorzystuje zaawansowane anteny z układem fazowym oraz kosmiczne lasery o dużej mocy w celu stworzenia sieci laserowej o przepustowości rzędu petabitów. Pozwala to firmie SpaceX na bardziej efektywną obsługę klientów jednocześnie w regionach o dużej i małej gęstości zaludnienia na całym świecie, przy jednoczesnym dostosowywaniu gęstości transmisji danych w czasie rzeczywistym.

W odróżnieniu od poprzednich testów firma SpaceX nie będzie podczas tego lotu podejmować próby przechwycenia rakiety nośnej Super Heavy ani górnego stopnia. Zamiast tego firma wprowadziła szereg modyfikacji sprzętowych i programowych w celu rozwiązania wcześniejszych problemów związanych z ponownym uruchamianiem silników i skoncentruje się wyłącznie na ocenie procedur startu, oddzielenia stopni, wprowadzenia na orbitę oraz wodowania.