Studio 1747 imponuje swoimi rozmiarami. Nie jest to notebook filigranowy, wręcz przeciwnie. Obudowa ekranu jest gruba, a do jednostki zasadniczej pasuje określenie „potężna” zasadnicza. Nic dziwnego, że waży 3,4-3,75 kg (w zależności od zastosowanego akumulatora), a więc jest cięższy od Samsunga R780, ale sporo lżejszy od Asusa G73JH.
 
Jeżeli szukany laptop nie musi być szczególnie mobilny, to nawet zaleta. Masywny Studio 1747 budzi zaufanie, gdyż ciężka konstrukcja wydaje się sztywna. Pod tym względem dobrze wypada platforma robocza Della. Miejsca podparcia nadgarstków nie uginają się pod naporem dłoni, nie poddają naduszaniu. Kiedy podnosi się laptop trzymany jedną ręką za brzeg czy narożnik obudowy, nic nie trzeszczy. Niesolidnie wypadają tylko listwa czarna za klawiaturą, w którą włączone są przyciski dotykowe (w jednym z testowanych egzemplarzy uginała się bardziej, w drugim – mniej), oraz listwa okalająca klawiaturę.
 
Wieko ugina się przy nacisku, ale nieprzesadnie (dużo mniej niż ten sam element w Samsungu R720). Dużo poważniejszą niedoskonałością jest słabe spasowanie matrycy z ramką ekranu. Kiedy chwyci się ją za górną listwę, można się przestraszyć. Ramka ugina się o przynajmniej 1 mm, a wraz z nią ugina się do środka cała matryca! Jest to rozwiązane bardzo nieprofesjonalnie. Problem ten występował tylko w jednym z dwóch testowanych egzemplarzy (tym z matrycą HD+; w egzemplarzu z Full HD uginała się tylko ramka, matryca już nie), więc prawdopodobnie jest wynikiem niedokładnego montażu. 
 
Inne mankamenty to drobiazgi: tradycyjnie dla notebooków Della akumulator ma lekki luz i się telepie (zarówno standardowy jak i powiększonej pojemności), a poza tym można zauważyć nierówno spasowane przyciski gładzika (w obu egzemplarzach - widocznie tak musi być).
 
Oceniając wygląd Studio 1747, można śmiało powiedzieć, że jest to notebook elegancki. Pewnie dlatego, że jego stylistyka nie jest krzykliwa, aczkolwiek przygotowano go trochę pod publiczkę: postawiono na wykończenie lakierem błyszczącym i to po całości - matowe są tylko klawiatura oraz spodnia część notebooka (wraz ze ściankami bocznymi). Na wszystkich powierzchniach błyszczących zostają odciski i inne ślady palców, ale rażące są one na elementach czarnych, a więc obwódce wokół klawiatury i listwie za klawiaturą, ramce ekranu oraz na wieku.
 
Z wad natury funkcjonalnej trzeba wspomnieć o sporym niedopatrzeniu jakim jest brak kontrolki pracy dysku twardego.

 
Wyposażenie w złącza to atut Della, ze względu na obecność w komplecie wyjść HDMI, DisplayPort i VGA. Poza tym użytkownik Studio 1747 ma do dyspozycji gniazda eSATA, FireWire i ExpressCard.

Studio 1747 występuje w wariantach różniących się matrycą. Ma ona przekątna 17,3” i może mieć rozdzielczość 1600x900 (HD+) lub 1920x1080 pikseli (Full HD). Właśnie po to, by porównać walory jednego i drugiego, otrzymaliśmy do testu dwa egzemplarze.
 
Matryca Full HD jest zdecydowanie lepsza. Różnica w jakości wyświetlanego obrazu jest widoczna gołym okiem i powinna być bez problemu wychwycona przez laika. Można zatem mówić, że te matryce dzieli różnica klas.
 
Wynika to najprawdopodobniej z tego, że w matrycy Full HD (AU Optronics) zastosowano podświetlenie RGBLED (w więc diodami różnobarwnymi), a w HD+ (Samsunga) - podświetlenie LED. Co prawda producent tego pierwszego nie chwali się matrycą tego typu (na jego witrynie internetowej nie znajdziemy jej oficjalnej specyfikacji), ale diagram barw wskazuje, że paleta jest dużo szersza niż w przypadku matrycy z podświetleniem LED (aczkolwiek odpowiedni diagram Studio XPS 16 z RGBLED wykazywał jeszcze obszerniejszą).

Wysoka klasę wyświetlacza potwierdzają subiektywne odczucia z użytkowania. Kolory na matrycy Full HD są żywe i dobrze nasycone, natomiast na matrycy HD+ - nieco wyblakłe. Szczególnie wyraźna różnica dotyczy odwzorowania odcieni koloru zielonego. Uderzająca różnica dotyczy również głębi czerni – warto wybrać opcję Full HD, by nie musieć oglądać czerni z dużą domieszką popielatego (na ekranie HD+).  
 
Niebagatelna różnica uwidacznia się także przy porównaniu kątów widzenia – matryca Full HD oferuje znacznie szerszy zakres kątów widzenia, a ten matrycy HD+ jest relatywnie wąski i w przypadku odchylenia ekranu czy dużej zmiany pozycji użytkownika względem niego szybko następuje pogorszenie jakości obrazu.
 
Atutem i przewagą matrycy Full HD nad tą niższej rozdzielczości jest także znacznie większy obszar roboczy. Jest on przydatny w aplikacjach biurowych czy korzystaniu z internetu, ale nade wszystko docenia się go podczas pracy z grafiką czy programowaniu. 
 
Obie matryce sprawdzaliśmy pod kątem migotania tudzież falowania obrazu (na co uskarżają się niektórzy użytkownicy Studio 1555), ustawiając różnego koloru tła i regulując przy tym moc podświetlenia – ani podczas tych testów, ani w trakcie normalnego użytkowania nie uświadczyliśmy jakichkolwiek uchybień.  

Na ten temat można by napisać odrębny artykuł. W Studio 1747 zaaplikowano nową technologię i najwyraźniej nie została ona należycie sprawdzona w praktyce, gdyż podzespoły przysparzają nabywcom Studio 1747 wielu problemów.
 
Ich źródłem jest przede wszystkim czterordzeniowy procesor Core i7. Przewidywaliśmy, że stosowanie tego potwora pobierającego do 55 W mocy nie przyniesie nic dobrego w laptopach. Pęd za wydajnością jest jednak nie do zatrzymania.
 
Problem w tym, że laptopy mają układy chłodzenia mało rozbudowane, które mogą przyjąć stosunkowo niewiele ciepła. Ten w Studio jest pojedynczy i zbiera ciepło od  procesora oraz karty grafiki. Przez wzgląd na to zaprogramowano ograniczenie zasilania do 90 W i tylko zasilacz takiej mocy przewidziano do tego laptopa (niezależnie od tego, że poza czterordzeniowym procesorem i względnie wydajną kartą grafiki może on posiadać m.in. dwa dyski twarde i matrycę Full HD). 
 
Nasze testy potwierdziły to, co wykryli sami użytkownicy. Chodzi o tzw. throttling CPU - dla zmniejszenia poboru mocy przy pełnym obciążeniu karty graficznej i procesora (Core i7-720QM) ten drugi nie używa trybu Turbo, nie pracuje nawet z bazową częstotliwością taktowania (1,6 GHz) a wręcz zostaje ona obniżona. Zjawisko to wystąpiło zarówno w modelu z matrycą Full HD (który wykazywał się większym poborem mocy) i z HD+.
 
Do testu wykorzystaliśmy Cinebench (pozwalający na obciążenie jednego lub wszystkich rdzeni) oraz FurMark zapewniający pełne obciążenie grafiki.
Obserwując zachowanie procesora, stwierdziliśmy, że w modelu z Full HD przy obciążeniu czterech mnożnik wynosi 9-11x (a taktowanie 1196-1460 MHz) przy wykorzystaniu czterech rdzeni i obciążeniu karty grafiki a 13x bez obciążenia, natomiast przy wykorzystaniu jednego rdzenia – 17-19x ze spadkami do 11-12x z obciążeniem GPU i 17-18x bez obciążenia. Z kolei w modelu z matrycą HD+ (o mniejszym poborze mocy) przy obciążeniu czterech rdzeni mnożnik wynosił 10-11x (a częstotliwość taktowania 1330-1480 MHz) z obciążeniem GPU i 10-12x (najczęściej 11x, ze sporadycznymi spadkami do 9x i wzrostami do 13x) również z obciążeniem a po zmniejszeniu jasności obrazu do minimum, natomiast przy obciążeniu jednego rdzenia – 17-18x (ze spadkami do nawet 13x i wzrostami do 20x) przy pełnej jasności i 13-18x (najczęściej 17x) przy jasności minimalnej.
 
Drugi problem, który wyszedł na jaw, to 7 sygnałów oznajmiających awarię procesora. Nie oznacza on fizycznego unicestwienia procesora, bo da się go przywrócić do sprawnego funkcjonowania. Na początku producent wymieniał płytę główną, ale po tym jak ktoś z użytkowników wpadł na pomysł chwilowym odłączeniem bateryjki CMOS nawet sam Dell zalecał go jako skuteczny sposób przywrócenia urządzenia do stanu użyteczności. Awaria z sygnalizowana siedmioma dźwiękami występowała ponoć najczęściej przy próbie wybudzenia laptopa ze stanu uśpienia. W testowanych egzemplarzach nie mieliśmy takiego przypadku, natomiast zdarzyło nam się kilka razy, że laptop przy takiej operacji pokazywał tylko czarny ekran i trzeba było twardego restartu do wznowienia działania systemu.
 
Dell Studio 1747 jest wyposażony w kartę graficzną ATI Mobility Radeon HD 4650, dzięki której jest on jednym z najmocniejszych obecnie oferowanych notebooków tej marki w grafice 3D. Warto przy tym nadmienić, że częstotliwość taktowania rdzenia ma referencyjną wartość 550 MHz (podobnie jak w laptopach Toshiby), podczas gdy w niektórych innych notebookach (np. Samsungu R720) było to 600 MHz.

Studio 1747 nie jest co prawda laptopem stworzonym dla miłośników gier komputerowych, ale warto wiedzieć, jak działają na nim nowsze tytuły. Płynna rozgrywka w Modern Warfare 2 jest możliwa przy wysokich ustawieniach w rozdzielczości 1366x768. Risen przy takich ustawieniach działa wyraźnie gorzej i choć jest grywalny, to zabawa nie niesie z sobą takiej przyjemności. Podobnie ma się sprawa z Anno 1404 na ustawieniach bardzo wysokich w rozdzielczości 1280x1024. Starsze gry Call of Duty 4 i Race Driver: GRID są grywalne na  najwyższych ustawieniach w rozdzielczości 1280x1024.

Ciepło

Podczas lekkiej pracy układ chłodzenia powoduje co prawda szum, ale z wylotu wydostaje się na zewnątrz chłodne powietrze. Nie podoba nam się, że wywiew jest zasłaniany przez obudowę ekranu (kiedy ten się podnosi do pozycji roboczej), ale to już specyfika notebooków Dell.
 
Pomimo wspomnianej dużej aktywności układ chłodzenia słabo sobie radzi z odprowadzaniem ciepła wytwarzanego przez podzespoły. Widać to choćby po względnie wysokich temperaturach obudowy. W naszych testach (porównywalnych ze starszymi) uzyskaliśmy na spodzie wartości grubo przekraczające 50 stopni, natomiast w teście macierzystego serwisu koledzy (po zmianie metodologii) – nawet 60°C (w nieco wyższej temperaturze otoczenia).
 
Wyższe temperatury w teście obciążeniowym dla egzemplarza z matrycą Full HD wzięły się stąd, że posiadał on dwa dyski twarde (model o słabszej konfiguracji, z HD+, miał tylko jeden). Nie pomogło zatem podniesienie jego obudowy (stał podpierany większym, wystającym akumulatorem), który – można by przypuszczać – powinno poprawiać obieg powietrza wokół komputera a tym samym ułatwiać chłodzenie. 
 
Wpływ dodatkowego dysku twardego na temperatury obudowy stanie się tym bardziej jasny, jeśli zwrócimy uwagę na temperatury pozostałych podzespołów. W notebooku z matrycą HD+ (z baterią nie unoszącą tylnej części obudowy) temperatury procesora i karty graficznej były w obciążeniu o ponad 10°C wyższe niż egzemplarzu z matryca Full HD, a podczas pracy jałowej były one podobne.