Na pierwszy rzut oka Compaq 610 wydaje się konstrukcją bliźniaczą dla laptopa HP 6730s. Sylwetki tych dwóch laptopów są co prawda bardzo podobne, ale ten pierwszy jest szerszy i krótszy od starszego modelu. Obudowa została bowiem dopasowana do do matrycy nowego typu - proporcja ekranu zmieniła się z 16:10 na 16:9.

Zaraz po rozpakowaniu laptopa rzuca się w oczy srebrne „Q” na jego klapie. To i karbowana listwa za klawiaturą to jedyne ozdobne elementy wystroju zewnętrznego (no, chyba że zaliczymy do nich jeszcze pomarańczową tapetę na ekranie).

Co może ważniejsze, już na samym początku kontaktu z Compakiem 610 dostrzegamy jego skromne rozmiary. Można wręcz zwątpić, czy faktycznie posiada on ekran 15,6", jak stoi w specyfikacji. Ramka ekranu jest wąska, co przyczynia się do powstania tego korzystnego wrażenia. Pomiar na wadze przyniósł niemniej jednak odrobinę szokujący wynik - 2,36 kg (z akumulatorem!) to mniej, niż waży większość notebooków z matrycą o przekątnej 14".

Od razu warto wspomnieć, że intensywne użytkowanie laptopa (jeżeli np. jest jedynym komputerem w domu) kończy się powstawaniem osadu z zabrudzeń w miejscu opierania prawej dłoni przy nalepkach Vista Basic i Intel Centrino. Compaq wymaga zatem ponadstandardowej dbałości i częstszego niż zwykle doprowadzenia do czystości.

Podobnie ma się sprawa z pokrywą ekranu. Choć jest matowa, zostają na niej odciski palców i smugi.

Po doprowadzeniu do pozycji pionowej wyświetlacz zachodzi za obudowę, podobnie jak w serii Pavilion. Użytkownik może zatem odczuwać dyskomfort w postaci zbyt nisko podawanego obrazu. Problemem natury ergonomicznej może się także okazać ograniczony (do około 130 stopni) maksymalny kąt rozwarcia ekranu.

Nacisk na pokrywę nie daje artefaktów na matrycy. Obudowa ekranu jest też odporna na wyginanie.

Na początku zaznaczyliśmy, że Compaq 610 to notebook niskobudżetowy. Nie może więc być zaskoczeniem taka sobie jakość wykonania. Obudowa nie jest odporna na ściskanie i przy podnoszeniu komputera rozlega się dochodzące z wielu miejsc dość wyraźne skrzypienie. Szczególnie nieprzyjemnie trzeszczą i wyginają się przy wywieraniu na nie nacisku część obudowy przy lewej krawędzi, tj. okolica kratki wentylacyjnej, oraz fragment przedniej krawędzi, na prawo od gładzika. Jako minus odnotowaliśmy brak zaślepki dla czytnika kart pamięci.

Zawiasy trzymają ekran nie najlepiej. Na nasz gust wyświetlacz stanowczo zanadto huśta się przy poruszaniu nim. Pozytywne jest to, że można go niemal przymknąć, a klapa trzyma się w górze, zamiast opaść z trzaskiem na platformę roboczą. Kiedy poruszamy ekranem, raz po raz daje się słyszeć skrzypienie.

Centralnie za klawiaturą znajdują się dwa wąskie przyciski – wyłącznik komputera po prawej oraz przełącznik WiFi po lewej. Oba działają sprawnie i są łatwe do odnalezienia.

Wylot powietrza z układu chłodzenia jest umieszczony po lewej stronie, na wysokości od klawisza Esc do Caps Lock. Na tej samej ściance znajdują się też wszystkie trzy dostępne porty USB i to obok siebie, w przedniej części obudowy. Co więcej, na środku lewej ścianki (na wysokości klawiszy Ctrl i Shift) ulokowano gniazdo zasilania. To bardzo niefortunne miejsce. Z tej strony zagęszczenie portów może przyprawić o zawrót głowy - wrzucono tam również VGA, LAN, modem (ostatnio bardzo rzadko spotykany), ExpressCard/34 oraz gniazda audio.

Na spodzie znajduje się aż 7 nóżek i jedno wybrzuszenie plastiku. Z przodu są one niższe, z tyłu - wyższe. Komputer jest stabilny zarówno z akumulatorem jak i bez niego.

Opatrzony logotypem HP zasilacz jest niewielki i poręczny.   

Matryca o przekątnej 15,6" i rozdzielczości 1366x768 (jej format to 16:9), która trafiła do Compaka 610, została dostarczona przez firmę LG Display. Jest ona podświetlana diodami LED.

Testując ten komputer, zaliczyliśmy mu ją na plus. Dawała bowiem jasny obraz i była przyjemna w użytkowaniu. Choć posiada 11 stopni regulacji, po wybraniu tego najniższego obraz pozostaje jasny i dobrze czytelny. 

Niestety, producent poszedł z duchem czasu i wyświetlacz jest reflektujący. Kąty widzenia są takie sobie, przy czym lepiej wypadają boczne. Przy mocnym wyostrzeniu kąta patrzenia w pionie obraz psuje się dokumentnie, tak że nie sposób oczytać cokolwiek z ekranu, ale, trzeba przyznać, inwersja kolorów wchodzi powoli. 

W testowanym modelu zastosowano procesor Core 2 Duo T5870 (2 GHz). Sprzęt okazał się bardziej rezolutny, niż się spodziewaliśmy. Pod względem wydajności przypomina konfiguracje z innymi jednostkami Intela taktowanymi z tą samą częstotliwością, np. T6400. Procesor C2D T5670 jest bowiem Meromem-2M (a więc dysponującym 2 MB pamięci L2 Cache) wykorzystującym magistralę FSB 800 MHz. Od identycznego praktycznie T7250 różni się tym, że nie obsługuje wirtualizacji (VT) i akceleracji dynamicznej (IDA).

Jeżeli chodzi o ograniczenia, wypada zauważyć, że co prawda w testowanej konfiguracji zastosowano moduł pamięci RAM DDR2 800 MHz (o pojemności 2 GB), to w rzeczywistości pracował on z częstotliwością 667 MHz. Jest to limit chipsetu GM965 Express.  

Hałas

O nie, tu Compaqowi nie odpuścimy. Model 610 jest zdecydowanie zbyt głośny. Już na starcie można się przerazić, kiedy wentylator zaczyna furczeć jak opętany. Jest to nieodłączna cecha większości laptopów marki HP.

Hałas ma co prawda charakter jednostajny i po jakimś czasie przestaje się zwracać nań uwagę, ale długotrwałe obcowanie z tym sprzętem może mieć negatywny wpływ na słuch użytkownika.

Powyższe odnosi się do pracy z prostymi aplikacjami. Jeszcze gorzej jest pod obciążeniem. Komputer z zaczyna miejsca warczeć wentylatorem i ani myśli przestać. 

Przy niskiej temperaturze otoczenia wentylator potrafi się wyłączyć. Jest to jednak zjawisko rzadkie. W BIOS-ie figuruje opcja, która pozwala na włączenie ciągłej pracy wentylatora, o ile komputer jest zasilany z zasilacza.   

Ciepło

Tak jak w przypadku większości komputerów ze zintegrowaną kartą grafiki mamy tu dwa oblicza notebooka. Ograniczone nagrzewanie się przy pracach biurowych i na luzie oraz równomierne rozgrzewanie pod obciążeniem. W tym wypadku szczególnie nasilone w okolicy otworów wentylacyjnych (plus gorący strumień powietrza ogrzewający to, co stoi na lewo od komputera).

W trybie zrównoważonym i przy pisaniu niniejszego tekstu spód komputera za wyjątkiem miejsc pod gładzikiem i okolicy wentylatora ma temperaturę zbliżoną do ciepłoty ludzkiego ciała. Z wierzchu wygląda to jeszcze lepiej – ani tabliczka dotykowa, ani plastiki po lewej i prawej nie robią się na luzie ciepłe.

Słaba wydolność układu chłodzenia objawia się natomiast w temperaturze otoczenia wynoszącej 27 stopni Celsjusza. Wtedy wystarczy półtorej godziny katowania sprzętu, a obudowa osiąga niepokojące temperatury, które mogą pogłębiać dyskomfort płynący z pracy w tak ciepłym miejscu.