Shigeru Miyamoto: Konsola GameCube była „kupowana wyłącznie przez graczy”, co zmusiło firmę Nintendo do powrotu do punktu wyjścia

Shigeru Miyamoto, legendarny dyrektor wykonawczy firmy Nintendo i jeden z najbardziej wpływowych twórców kształtujących branżę gier wideo poprzez maskotki i postacie , takie jak Mario, Zelda, Donkey Kong, Star Fox i inne, omówił powody, dla których Nintendo DS i Nintendo Wii stały się kolejnymi konsolami Nintendo siódmej generacji. Według Miyamoto decyzja ta wynikała w dużej mierze z rozczarowujących wyników sprzedaży konsoli Nintendo GameCube, która pozostawała w tyle za wynikiem Nintendo 64, osiągającym prawie 33 miliony egzemplarzy sprzedanych w całym okresie produkcji.

W szczerym, obszernym wywiadzie udzielonym japońskiemu magazynowi „Famitsu” ten wieloletni dyrektor i projektant Nintendo wyjaśnił, że ówczesny prezes firmy, Satoru Iwata, uważał wówczas, iż słabe wyniki GameCube na rynku konsol domowych wynikały z prostej przyczyny: większość świata nadal nie postrzegała gier jako normalnego, przystępnego hobby na co dzień, tak jak jest to postrzegane obecnie. Biorąc pod uwagę ten podstawowy problem, firma Nintendo uznała, że trudno będzie przekonać klientów do zakupu i grania na konsoli GameCube, jeśli nigdy wcześniej nie grali na konsoli.

Konsola została pokonana przez bardziej wydajną PlayStation 2, wyposażoną dodatkowo w napęd DVD

Miyamoto przyznał, że konsola GameCube znacznie odbiegała od oczekiwań i stwierdził, że – prawdopodobnie ze względu na swoją nazwę oraz zastrzeżone nośniki GameCube Game Discs – była ona „kupowana wyłącznie przez graczy”. Tymczasem jej bardziej elegancka konkurentka od Sony, PlayStation 2, sprzedała się w ponad 160 milionach egzemplarzy, ponieważ była wyposażona w napęd DVD, co przemawiało do szerokiego grona klientów, którzy oprócz grania w gry chcieli oglądać filmy i programy telewizyjne.

Miyamoto i Iwata dokładnie przeanalizowali przyczyny słabych wyników GameCube i doszli do wniosku, że same gry nie stały się jeszcze normą dla przeciętnego konsumenta. Jak ujął to Miyamoto, ludzie nigdy wcześniej nie dzielili świata na „osoby, które czytają książki, i osoby, które tego nie robią”. Mimo to granie w gry wideo traktowano jako zajęcie niszowe, a nie jako kolejny sposób na relaks i spędzenie wieczoru.

Przed wycofaniem z produkcji w 2007 roku sprzedano 21,7 miliona egzemplarzy konsoli GameCube, co stanowiło gwałtowny spadek w porównaniu ze sprzedażą Nintendo 64 i jedynie ułamek wyników osiągniętych przez PlayStation 2 w całym okresie jej cyklu życia. Częściowo wynikało to z prostej różnicy w napędach dysków: PlayStation 2 obsługiwało płyty DVD, podczas gdy GameCube obsługiwało wyłącznie zastrzeżone przez Nintendo minidyski.

Zaspokojenie potrzeb znacznie szerszej grupy odbiorców

Po powrocie do deski kreślarskiej i ponownym przemyśleniu strategii dotyczącej konsoli domowej siódmej generacji Nintendo oraz jej przenośnego odpowiednika firma odniosła ogromny sukces. Nintendo DS stało się kamieniem milowym w historii firmy, osiągając sprzedaż na poziomie 154,02 mln egzemplarzy, natomiast Nintendo Wii zapewniło sobie miejsce wśród najlepiej sprzedających się konsol stacjonarnych, osiągając wynik 101,63 mln egzemplarzy.

Powodem tego było to, że Nintendo zaczęło promować swoją konsolę domową siódmej generacji wśród osób niebędących graczami, starszych konsumentów oraz kobiet, zachęcając ich do wstawania i ruchu w salonie dzięki grze „Wii Sports” oraz innym tytułom wykorzystującym sterowanie ruchem. Konsola Wii ostatecznie zbliżyła do siebie rodziny, grupy społeczne, a nawet domy spokojnej starości.

Miyamoto cofnął się w czasie i wspomniał, jak niegdyś konsole domowe traktowano jako coś drugorzędnego w porównaniu z „poważnym” charakterem komputerów. Zmiana ta rozpoczęła się wraz z pojawieniem się konsoli Nintendo Wii i DS, które pokazały, że każdy może korzystać z Wiimote’a lub rysika do grania w gry i zaczynać z tego samego punktu co przeciętny gracz.

Kup odnowioną konsolę Nintendo GameCube tutaj