Przy ocenie klawiatury na pierwszy plan wysuwa się naturalnie jej strona estetyczna. Klawisze są tego samego koloru co otaczający je pulpit. Prezentują się dość elegancko.

Co jednak dużo istotniejsze, charakterystyki pracy klawiszy są fenomenalne. Stawiają one mianowicie przyjemny opór, mają takiż stop i właściwie wymierzony skok. Pisanie przy wykorzystaniu tych kanciastych ale ergonomicznych płytek okazało się czynnością bardzo wdzięczną. We wszystkie klawisze trafia się celnie, bez pomyłek, a nawet kiedy stuka się zapalczywie, klik płytek nie daje nadmiernie znać o sobie.

Touchpad przypadł nam do gustu ze względu na miłą w użyciu tabliczkę, której lekko chropawa powierzchnia przesądza o szczególnie korzystnych właściwościach ślizgowych. Jeżeli chodzi o precyzję i czułość nie zauważyliśmy nic szczególnego.
Przyciski touchpada wyróżniają się o tyle, że są polakierowane; poza tym nie ma w nich nic wyjątkowego.

Projektanci Samsunga zrezygnowali bez reszty z guzików specjalnych czy multimedialnych; dzięki temu pulpit prezentuje się skromnie. Chcąc wywoływać przypisywane takim guzikom efekty, trzeba zatem korzystać z kombinacji klawisza Fn i odpowiednich funkcyjnych.

Powyżej klawiatury znajdują się tylko elegancki wyłącznik komputera oraz równie kształtny przycisk wprawiający w ruch oprogramowanie AVStation, które umożliwia odtwarzanie filmów i muzyki bez wywoływania systemu.

Wydaje się, że Samsung R70 pokazuje nam, jakie będą przyszłe standardy konfiguracji laptopów o aspiracjach multimedialnych. Można zatem z przekonaniem stwierdzić, że zestawienie procesora Core 2 Duo pierwszej generacji oraz karty graficznej GF Go 7600 lub MR X1600/X1700 wyparte zostanie rychło przez tandem intelowskiego dwurdzeniowca nowej generacji oraz karty GF 8600M (AMD/ATI jakby trochę zaspało i wyraźnie nie łapie się na szum i rozgłos, jakie towarzyszą premierze Santa Rosy).

Nowa generacja Meromów charakteryzuje się przede wszystkim magistralą FSB 800 MHz oraz wykorzystywaniem technologii Dynamic Acceleration Technology (DAT), pozwalającej maksymalizować wydajność jednego rdzenia przy wygaszeniu drugiego. Dla użytkownika oznacza to tyle, że można liczyć się z przyrostem mocy obliczeniowej o jakieś 20%.

Karta graficzna GeForce 8600M GS wygląda na następczynię uznanego i sprawdzonego w bojach układu GF Go 7600. Postęp nie ogranicza się bynajmniej do zastąpienia słówka "Go" przed literką "M" za symbolem liczbowym.

Podstawową nowinką techniczną jest wsparcie dla bibliotek DirectX 10. Do tego dochodzi zmiana jednostek przetwarzania wierzchołków i pikseli. Tzw. procesory Steam przejmą rolę dotychczas funkcjonujących jednostek cieniowania (Unified Shader).

Za tymi tajemniczo brzmiącymi nazwami kryje się naturalnie wzrost szybkości i ogólnej wydajności układów graficznych. Jak wykazały nasze testy, GF 8600M GS może się poszczycić wynikami nieco lepszymi od GF Go 7600 a nawet 7700.

Tyle testy referencyjne. Zawiedzie się jednak ten, kto liczyłby na jakieś wielkie różnice w wydajności. W praktyce (Doom 3, F.E.A.R.) okazuje się, że 8600M GS radzi sobie z grami na poziomie zbliżonym do kart GeForce 7600/7700, okazując się od nich lepszą przy maksymalnych ustawieniach.

Podobne wyniki osiągnęliśmy, kiedy zaprzęgliśmy testowany sprzęt do nowszych produkcji jak Call of Duty czy Supreme Commander - wydajność Samsunga jest bardzo podobna do dotychczas królujących na rynku maszyn multimedialnych. 8600M GS pokaże lwi pazur w grach wykorzystujących DirectX 10. Te jednak na razie są dopiero w fazie wersji demonstracyjnych.

Osiągi 8600M GS są więc na tyle dobre, że spokojnie można poprzestać na tej właśnie karcie. Jeżeli jednak ktoś czuje niedosyt, powinien sięgnąć po sprzęt wyposażony w jej mocniejszą siostrę, to jest 8600M GT.

Zajmijmy się jeszcze dyskiem twardym - jest on produkcji Fujitsu i ma pojemność aż 160 GB (z tego co widać, wielkość ta jest standardem u zapowiadanych i debiutujących notebooków z Santa Rosą). Szybkość przesyłu danych należy ocenić jako przeciętną, natomiast czas dostępu jest ciut dłuższy niż to się widuje zwykle.