Po pozytywnym wstępie wypada zacząć od zalet Tecry R10.

Laptop ten jest w stanie zrobić dobre wrażenie choćby w ciągu szybkich i pobieżnych oględzin. Powstaje ono prawdopodobnie dzięki temu, że srebrny kolor obudowy kojarzy się z metalem, a do tego notebook ma smukłą sylwetkę. Już w pierwszych minutach obcowania z tym sprzętem Toshiba podbija serce oceniającego.

Zachęcony użytkownik bierze tedy Tecrę do rąk własnych i korzystne wrażenie zostaje pogłębione tym, że R10 okazuje się bardzo lekka. Jest dobrze - przy budowaniu dobrego wizerunku trzeba iść za ciosem, żeby uwiarygodnić pierwsze dobre wrażenie.

To trochę szokujące, ale ten laptop z 14-calowym ekranem waży niespełna 1,9 kg. To nieoceniona zaleta. Korzystając z R10 w swobodnej pozycji siedzącej można bowiem podpierać sobie notebook dłonią, zamiast trzymać go na kolanach, i sterować nim drugą ręką. W ten sposób wrażliwsze części ciała nie są narażone na niekorzystne oddziaływanie nagrzewającej się obudowy (jej spód robi się ciepły, kiedy oglądamy w sieci chociażby strony wykorzystujące flash).

Trzeba z całą mocą zaznaczyć, że Tecra R10 nie jest niestety ideałem solidności i montażu. Co prawda magnezowy korpus jest bardzo sztywny, ale już napęd optyczny, kiedy chwyci się boczną ściankę, ugina się i ćwierka zupełnie jak jakiś ptaszek. Obudowa skrzypi też z lewej tylnej strony, przy zawiasie. Przy poruszaniu ekranem trzeszczą z kolei same zawiasy.  

Maksymalny kąt rozwarcia ekranu to około 135 stopni. Czasem użytkownik łapie się na myśli, że przydałaby się możliwość odchylenia ekranu odrobinę bardziej.

Z racji tego, że obudowa R10 jest dość szczupła, konstruktorzy mieli problem z sensownym rozmieszczeniem złączy. Świadectwem tego jest największy chyba feler konstrukcyjny Toshiby, czyli pozycja portu ExpressCard. Sąsiaduje on z napędem optycznym i po umieszczeniu w nim karty blokowana jest możliwość wysunięcia tacki. Utrudniony jest też wówczas dostęp do znajdujących się nad tym portem wyłącznika WiFi i jednego z trzech portów USB.

W laptopie Toshiba Tecra R10 zastosowano wyświetlacz własnej produkcji o przekątnej 14,1" i rozdzielczości 1280x800 (WXGA). Jak na notebook dla klienta biznesowego przystało, posiada on matową powierzchnię.  

Matryca Toshiby wyróżnia się wybitnie wysoka jasnością obrazu. Uśredniona luminancja maksymalna wynosi około 315 cd/m². Można wręcz powiedzieć, że podświetlenie jest zbyt mocne - na maksymalnym ustawieniu kolory są cokolwiek blade i rozmyte. Po zmianie z 8. (maksymalny) na 5. poziom regulacji jasności kolor niebieski zyskuje wyraźnie lepszą jakość, natomiast jakość czerwieni nie ulega poprawie. W każdym razie najlepiej pracuje się przy obniżonej sile podświetlenia - z reguły wybiera się poziom szósty lub siódmy. Przychodzi wówczas jednak poświęcić jakość bieli, która nie jest tak czysta jak przy poziomie maksymalnym.

Tecra R10 jest ciekawa z punktu widzenia technologicznego, gdyż zastosowano w niej platformę małoformatową (Small Form Factor) Intela. Notebook ten jest wyposażony w zminiaturyzowany chipset (27x25 mm) i procesor (22x22 mm). Jednostka SP9300 ma osiągi zbliżonej do standardowej wielkości procesorów P8400 i P8600. Jest taktowana zegarem 2,26 GHz (czyli takim jak w P8400 i wolniejszym niż w P8600), ale dysponuje 6 MB pamięci podręcznej drugiego poziomu (to dwa razy więcej niż w P8400 i P8600), przy czym jej FSB to również 1066 MHz.

Karta grafiki Nvidia Quadro NVS 150M jest układem pokrewnym GeForce 9200M GS przeznaczonego do laptopów do użytku domowego. Jest ona wolniej taktowana od NVS 160M (zegar 530 dla rdzenia i 1300 dla jednostek cieniujących) oraz obsługuje mniejsze rozdzielczości (maksymalnie 1680x1050 przez złącze cyfrowe i 1600x1200 po analogu). Toshiba zastosowała wariant ze 128 MB pamięci własnej GDDR3, dzięki której wydajność jest w miarę dobra. Relatywnie przynajmniej, bo taki Dell Stuio XPS 13 z grafiką hybrydową Nvidii notuje dwukrotnie lepsze osiągi. Zaletą tej karty jest niewielki pobór energii (maksymalnie 10 W według danych producenta).

Hałas

Wiatraczek chodzi non stop także przy standardowej pracy bez obciążenia. Czasami jednak, szczególnie kiedy komputer zmaga się z jakąś bardziej zasobochłonną aplikacją, podmuch powietrza staje się głośniejszy, przypominając wicher za oknem (no, w mikroskali).

Ten wicherek tylko nieznacznie eskaluje skalę szumu przy pracy z obciążeniem. Obserwuje się wówczas stopniowe, ciężko uchwytne zmiany prędkości obrotowej i kiedy system jest maksymalnie obciążany, można odnotować hałas o natężeniu około 37 dB. To niewiele. Stosunkowo głośny jest natomiast napęd optyczny. 

Ciepło

Tecra R10 nagrzewa się odczuwalnie już w dość niskiej temperaturze pokojowej. Możliwe zatem że latem temperatury obudowy zbliżają się do wartości nieznośnych. W naszym teście odnotowaliśmy 36 stopni Celsjusza w lewym tylnym narożniku podczas pracy z laptopem umieszczonym na kolanach i wykorzystywanym do łączności z siecią. Ciepłota obudowy daje się już wówczas we znaki. Nie stanowi jednak problemu nie do zniesienia - co prawda producent ostrzega nalepką na spodzie, żeby nie kłaść działającego laptopa na podołku, to my nie widzimy przeciwwskazań. Szczególnie że ten lekki komputer można sobie ustawiać w różnych pozycjach, by zapewnić lepszy dostęp powietrza do otworów wentylacyjnych (a propos - Tecra wciąga chyba powietrze częściowo przez klawiaturę, gdyż szczeliny na spodzie są drobne i nieliczne).

W teście obciążeniowym laptop stał na biurku i umożliwiona była sprawniejsza cyrkulacja powietrza (na dodatek wiatrak pracuje nieco intensywniej). W rezultacie okazało się, że komputer wcale nie zrobił się dużo cieplejszy - maksima sięgnęły 37 stopnia na wierzchu i 36,5 stopnia na spodzie obudowy.