Toshiba jest bardzo konsekwentna w konstruowaniu wizerunku swoich laptopów. Maszyny z rodziny Tecra ewoluują stopniowo, jednak nie ma w ich stylistyce rewolucyjnych zmian. Nowe modele na Santa Rosie (obok M9 również A9) wyglądają więc nie tylko podobnie do siebie, ale i wcześniejszych M6 czy A8. Zachowały przede wszystkim tradycyjną, stonowaną, srebrno-czarną kolorystykę. W końcu ma być to przecież narzędzie pracy.

Najbardziej rzucającym się w oczy elementem wzorniczym jest wykonany srebrnymi wołami napis Toshiba na klapie. Choć może być on kontrowersyjny, nam przypadł on do gustu. Jak dotąd Toshiba była nieśmiała w przedstawianiu się otoczeniu. W dzisiejszym świecie nie ma miejsca na taką skromność. Japońska firma dostosowała się i Tecra M9 dobitnie oznajmia wszem i wobec swoją obecność.

Zamysłem projektanta było uczynić komputer jak najbardziej kwadratowym. Może się to co prawda kojarzyć z anachronizmem i przaśnością, jednak przy umiejętnym wykonaniu wręcz przeciwnie - może wywoływać asocjacje z trendami industrialnymi, a także znamionować niezniszczalność. I tak choć brzeg pulpitu jest zaokrąglony (w trosce o wygodę rąk użytkownika), przednia ścianka jest dość wydatna i tworzy z nim kąt prosty. W rysunku touchpada i przycisków obu urządzeń wskazujących brak zakrzywień, które spotkamy w starszych Tecrach. Wyłącznik i dwa knefle szybkiego dostępu mają formę czworokątów o zaokrąglonych rogach. Żadnych oznak krągłości nie widać po klawiszach. Dziurki przesłon głośników układają się zaś w prostokąty.

To druga nasza Tecra w teście i po raz wtóry trafił nam się komputer po przejściach. Otóż ktoś z używających ją przed nami wygiął z lewej strony pokrywę ekranu. Musiało to się dziać z większą siłą (może w efekcie obrony przed upadkiem), gdyż odkształcenie zostało na stałe - po zamknięciu klapa odstaje na 0,5 cm od platformy roboczej. Matryca się jednak nie przejęła i działa w pełni normalnie.

Zdarzenie to miało jednak pewne konsekwencje. Otóż coś strzela w lewym nawiasie przy podnoszeniu i opuszczaniu klapy. Nie odbija się to zbyt negatywnie na komforcie użytkowania i po jakimś czasie zapewne można się do takiego powitalnego sygnału przyzwyczaić.

Swoją drogą, pokrywa ekranu mocno ugina się przy jej naciskaniu. Drugim elementem obudowy wrażliwym na nacisk jest spodnia pokrywa napędu optycznego. Podstawa Tecry M9 jest zresztą bardzo ciekawa, gdyż aż tak poszatkowana otworami doprowadzającymi do wewnątrz powietrze, że wydaje się wręcz ażurowa.

Zawiasy nie są jakimś szczytowym osiągnięciem techniki, gdyż zezwalają klapie na delikatne dygotanie po zmianie kąta nastawienia.

Zamek to pojedynczy rygiel, który zwalniany jest błyskawicznie przez lekko chodzący suwak.

Warto jeszcze zauważyć, że tradycyjnie (jak przystało na Toshibę) akumulator jest dość ciężki do wyjęcia.

Dokonując przeglądu złączy, użytkownik zwróci niechybnie uwagę na znajdujący się na tyle laptopa, obok wyjścia VGA, port COM. Interfejs ten jest rzadko spotykany w nowoczesnych laptopach, a zdarzają się osoby, które poszukują komputera posiadającego go na wyposażeniu. Nieco mniej rzuca się w oczy (z racji swoich dość nikczemnych rozmiarów) port FireWire na przedniej ściance notebooka. Takie jego umiejscowienie będzie wadą dla tych użytkowników, którzy chcieliby go wykorzystywać do podłączania zewnętrznego dysku twardego, a zaletą dla tych podpinających doń cyfrową kamerę wideo. Wszystkie trzy gniazda USB znajdują się na bokach: jedno na środku lewej strony, a dwa w przedniej części prawej burty.

W otrzymanym przez nas egzemplarzu zamontowana była matryca o przekątnej 14,1" i rozdzielczości 1280 x 800 pikseli (WXGA). W Tecrze M9 można też spotkać wyświetlacz WXGA+ (1440 x 900).  Ten z testowanego przez nas sprzętu miał powłokę matową. Biorąc pod uwagę jego parametry techniczne możemy z dużą dozą pewności stwierdzić, że to ta sama matryca, z którą mieliśmy do czynienia w Toshibie Satellite M100.

Kąty widzenia są raczej do kitu - szczególnie w pionie. W tym aspekcie Tecra M9 nie zaskoczyła nas niczym nowym i wykazywała pomroczność w przypadku przyglądania się ekranowi od dołu oraz prześwietlenie prezentowanych treści, kiedy wzrok padał nań z góry.