Welcome to Montevina. Pierwszy laptop na nowej platformie Intela, jaki się nam trafił, to maluch z rodzimej stajni Aristo. Pewne szczegóły anatomiczne wystarczyły, byśmy rozpoznali w nim szkielet dostarczany przez Clevo. Testowaliśmy model w zupełnie innym kolorze niż podobny Slim 1200, który można znaleźć w naszej bazie recenzji, a na dodatek cały się błyszczał. Aha – oficjalna premiera Monteviny (Centrino 2) miała miejsce zaledwie wczoraj.

Producenci laptopów powariowali i licytują się, kto zrobi bardziej świecący notebook. Producent postanowił zakasować innych i strzelił lakier zwany fortepianowym nie tylko na pokrywie ekranu (zieeew...), nie tylko na jego wewnętrznej ramce, ale i na pulpicie. Zabrakło tylko lakierowanej klawiatury – Aristo nie może się więc równać z Toshibą. Czekamy na pojawienie się notebooka z lakierowanym spodem. Przesadne uatrakcyjnianie wizualne wypacza trochę sens komputera przenośnego, ale cóż – taki już kaprys przeciętnego konsumenta.

Naszym zdaniem jest to pomysł cokolwiek szatański. Laptop służy przecież w ten sposób, ze często się go dotyka, tymczasem w przypadku Slima S100 ręce wypadałoby trzymać przy sobie, gdyż każdy kontakt z obudową jest odnotowywany jak na komisariacie policji. Na upartego można to uznać za dodatkowe zabezpieczenie – po fakcie będzie można zwykle poznać, że ktoś dobierał się nam do komputera swoimi brudnymi łapskami. Nieodłącznym atrybutem użytkownika S100 musi być przeto dołączona w zestawie szmatka z mikrofibry.

Zainteresowanych wypada poinformować, że producent Aristo (firma Comes) oferuje też wariant w kolorze białym.

Solidność obudowy jest dobra, nie budzi większych zastrzeżeń. Chcąc podnieść laptop, można ją bez problemu chwytać za dowolny róg. Słychać wówczas tylko ledwo uchwytne trzeszczenie. Spasowanie naszego egzemplarza było do przyjęcia, choć pokrywa płyty głównej z lewej strony odstawała w dość rażący sposób od prawidłowej linii na odcinku pod samym wylotem powietrza z wentylatora. Kiedy chwyta się tam sprzęt, tworzywo może się uginać i nieznacznie trzeszczeć. Przy umyślnym naduszaniu (kiedy opiera się tam nadgarstki, nie daje się tego odczuć) poddają się minimalnie przednie fragmenty pulpitu z obu stron gładzika.

Zawiasy spisują się należycie. Ekran nie kiwa się po wstrząsach, ani w konsekwencji korekty ustawienia. Ograniczenie kąta rozwarcia ekranu do 125 stopni może być uciążliwe tylko w wyjątkowych sytuacjach. Dla użytkownika przeciętnego wzrostu praca z laptopem na kolanach odbywa się bez przeszkód (choć to po trosze zasługa niezłych kątów widzenia matrycy – korzystając z laptopa w takiej pozycji, przychodzi jednak zapatrywać się na ekran trochę z góry).

Wyraźna zmiana w stosunku do poprzedniej generacji to brak mechanizmu ryglującego. We wcześniejszych modelach stosowano podwójny zatrzask z dwoma suwakami, który nie był rozwiązaniem szczęśliwym. Można więc pochwalić konstruktorów Clevo, że uczą się na błędach. Tym razem zastosowano magnes w dolnej części ramki ekranu, przy prawym zawiasie (wątpliwe jednak czy on faktycznie przyciąga, nie znać w każdym razie skutku). Tyle że w nowym wydaniu pokrywę otwiera się nawet zbyt łatwo, więc jest to element, o którym warto pamiętać, dbając o dobrostan matrycy.

Jak wspomniano, powyższe niedostatki widać tylko przy odniesieniu do bardzo dobrych matrycach. Przy braku takiego kontekstu parametry wyświetlacza nie wyglądają źle.

Matryca Slima S100 daje więc zadowalająco jasny, homogeniczny pod tym względem obraz. Średnia luminancja przy maksymalnym podświetleniu wynosi ponad 170 cd/m². Rozświetlenie kształtuje się na dość wysokim poziomie (83,6%). Kontrast natomiast nie zachwyca, gdyż wynosi 211:1 (zgadzałoby się to z wrażeniem, jakie odnieśliśmy na temat takiej sobie jakości czerni).

Hałas

Nie powiemy nic nowego, stwierdzając, że laptopy oparte na małych szkieletach Clevo są hałaśliwe. Wydzielający mniej ciepła niż mocniejsze, standardowe jednostki procesor Intela sprawia na szczęście, że układ chłodzenia działa nieco ciszej niż mógłby. Okazuje się, że Aristo S100 potrafi być nawet czasem prawie bezgłośny.

W trybie maksymalnej wydajności wentylator pracuje jednak z dużym nasileniem, powodując hałas o natężeniu 37,5 dB. Odgłos ten ma dość wysoką tonację i „idzie do głowy”. Przytłacza on trochę użytkownika swoją charakterystyką, która przypomina syk stojącego na stacji pociągu osobowego (popularnego klepaka).

Podczas pracy z obciążeniem układ chłodzenia zachowuje się dynamicznie, kontrolując postępujący wzrost temperatury procesora, przy czym objawia się prędkości obrotowych wentylatora. Jeżeli stres utrzymuje się stale, wentylator przyspiesza co jakiś czas. Powodowany hałas wzrasta wówczas od niespełna 40 do ostatecznie ponad 44 dB. Trzeba zauważyć, że powstający przy okazji szum jest niebagatelny, ale do zniesienia.
 

Ciepło

Problem nadmiernego nagrzewania się na szczęście nie występuje. W testowanym przez nas egzemplarzu procesor Core 2 Duo P8400 trzymał w trybie bez obciążenia temperaturę 40-45 stopni Celsjusza (minimum dla rdzeni wynosiło około 30 stopni), zaś w stresie maksymalną barierą były 64 stopnie. Układ chłodzenia działa co prawda intensywnie, ale nie można mu odmówić skuteczności.

Obudowa Slima S100 nagrzewa się w znikomym stopniu nawet latem. Pulpit pozostaje niezmiennie praktycznie chłodny, a podstawa notebooka nagrzewa się co najwyżej do takiego stopnia, że wyczuwa się lekki stan gorączkowy. Od tej strony z notkiem tym nie ma więc problemu.

Głośniki

Są dwa i mieszczą się w dolnej części ramki ekranu, pod matrycą. Nie grają w sposób efektowny, ale od biedy mogą być. Powinny być wystarczające do słuchania informacji w radiu internetowym czy odtwarzania filmików z serwisów typu YouTube. Pocieszeniem dla posiadacza S100 nich będzie informacja, że w niektórych komputerach przenośnych montowane są jeszcze gorsze piszczałki (przykładem MSI Wind).

Slim S100 dysponuje tym samym akumulatorem, który znalazł się na wyposażeniu poprzedniej generacji opartej na szkielecie Clevo. Czterokomorowa bateria o pojemności 2400 mAh (34,5 Wh, rzeczywista – 33,2 Wh) wystarcza jednak zdecydowanie dłużej niż w przypadku wersji na chipsecie SiS z procesorem Intel Core 2 Duo pierwszej generacji (Merom). Jest to zasługa procesora C2D P8400, który pracuje na nieco niższych napięciach. Slim S100 działa o godzinę dłużej w trybie bez obciążenia (przy maksymalnie ściemnionym obrazie nic nie widać, więc można liczyć na co najwyżej 2,5 h raczej, a nie 3 h). O połowę dłuższa praca z obciążeniem też robi wrażenie.

Jak na mały laptop są to oczywiście wyniki niezadowalające, ale nowy produkt Aristo nie przynosi już przynajmniej wstydu swoim konstruktorom. Gdyby tak wyekwipować go w większy akumulator, byłoby dżezi.