Total War: Warhammer 40000 – wrażenia z rozgrywki: obiecujące pierwsze wrażenia, galaktyczne ambicje

Wersja demonstracyjna zawierała krótki samouczek dotyczący walki, niewielki fragment mapy kampanii oraz wymagającą potyczkę pełną jednostek. W każdym scenariuszu dowodziłem Space Marines w starciu z siłami Orków. Wraz z premierą w przyszłym roku do Space Marines i Orków dołączą Gwardia Imperialna oraz Eldarowie, uzupełniając tym samym początkowy skład frakcji. Wszystkie cztery frakcje oferują diametralnie różne style rozgrywki: Kosmiczni Marines opierają się na niewielkim oddziale elitarnych superżołnierzy, Orkowie przytłaczają przeciwnika przewagą liczebną i brutalną walką wręcz, a Eldarowie wykorzystują swoją wyjątkową zwinność na polu bitwy.

Moim głównym zmartwieniem jest obecnie zrównoważenie frakcji, co zapowiada się jako prawdziwy koszmar przy tak zasadniczo odmiennych armiach. Ponadto gra „Total War: Warhammer 40000” wykracza poza granice pojedynczej planety, obejmując całe układy słoneczne wraz z flotami kosmicznymi. Co istotne, floty te mają bezpośredni wpływ na walkę lądową dzięki takim zdolnościom, jak ukierunkowane uderzenia orbitalne.

Ta zmiana sygnalizuje szerszą ewolucję serii: podczas gdy gra „Total War: Warhammer III” skupiała się w dużej mierze na legendarnych władcach posiadających zdolności mogące zburzyć równowagę rozgrywki, w tej odsłonie jednostki bohaterów zeszły na dalszy plan. Taktyka w czasie rzeczywistym również została gruntownie przebudowana, wprowadzając dynamiczny system osłony, który karze graczy za nieostrożne pozostawianie piechoty na otwartej przestrzeni.

Mapa kampanii odzwierciedla znane z poprzednich części bitwy: weterani serii poczują się tu jak w domu. Zawiera ona prowincje podzielone na poszczególne okręgi, standardowe ulepszenia budynków oraz znany system rekrutacji jednostek. Jednak w przeciwieństwie do gry „Total War: Warhammer III” armie mogą ponownie poruszać się bez przydzielonego do nich generała. Studio Creative Assembly przeprojektowało również system ruchu – na papierze jest to subtelna zmiana, która jednak ma zauważalny wpływ na rozgrywkę. Ruch odbywa się teraz w oparciu o siatkę na poziomie okręgu, a nie w sposób ciągły. Jednostki zajmujące ten sam okręg mogą się wzajemnie przechwytywać – jest to celowe uproszczenie mające na celu ograniczenie zbędnego mikrozarządzania.

Zamiast stałych zasięgów ruchu gra opiera się teraz na punktach ruchu. Ograniczenie złożoności w tym zakresie ma sens, biorąc pod uwagę większą skalę całości, choć nadal nie da się ocenić, jak dobrze poszczególne systemy i asymetryczne frakcje ostatecznie zrównoważą się nawzajem. Ostatecznie godzina spędzona z grą „Total War: Warhammer 40000” pozostawia obiecujące pierwsze wrażenie, a jednocześnie długą listę otwartych pytań. Krótka wersja demonstracyjna okazała się solidna pod względem technicznym, a funkcje takie jak system osłon i zniszczalny teren zapewniają prawdziwą głębię taktyczną. Jak płynnie te złożone systemy będą ze sobą współgrać w ostatecznej wersji gry, dopiero się okaże.