Stworzona dla turbo-nerdów, idealna dla początkujących: Ergonomiczna, niskoprofilowa klawiatura mechaniczna ZSA Voyager i praktyczna recenzja Navigator Track Ball

Klawiatura ZSA Voyager jest dostępna pod adresem bezpośrednio od ZSA w cenie 365 USDi jest dostępna zarówno w kolorze czarnym, jak i białym z amerykańskimi, międzynarodowymi lub pustymi, błyszczącymi nakładkami na klawisze. Track ball Navigator kosztuje dodatkowe 169 USD i jest również dostępna w ZSA.

ZSA Voyager to niskoprofilowa, ergonomiczna klawiatura mechaniczna z 52 klawiszami i kompatybilnością z przełącznikami Kailh Choc V1. Dodatek Navigator Track Ball to 34 mm track ball, który mocuje się do Voyagera magnetycznie i łączy z klawiaturą za pomocą dwóch kabli TRRS. Track ball wykorzystuje sensor PixArt 3805EK o rozdzielczości 3000 DPI.

ZSA Voyager jest przeznaczony głównie dla użytkowników mobilnych poszukujących bardziej ergonomicznej konfiguracji. W związku z tym konstrukcja jest minimalistyczna, z plastikową górną obudową i stalową płytą dolną. Stalowa płyta dolna sprawia, że Voyager wydaje się gęsty, nawet jeśli nie jest szczególnie ciężki, ważąc 678 g ze wszystkimi kablami, nóżkami i futerałem. Futerał wykonany jest z grubego, elastycznego materiału, który wydaje się być wystarczająco wytrzymały i jest miłym akcentem dla tych, którzy chcą przenośności. Nasadki klawiszy w Voyagerze mają lekko matową teksturę, a dotykowe znaczniki sprawiają, że naprawdę łatwo jest znaleźć rząd główny, gdy jest to konieczne.

Navigator, podobnie, jest prawie w całości wykonany z tworzywa sztucznego, w tym z żywicznej kulki bieżni. Nie oznacza to jednak, że jest kruchy - kilka razy upuściłem kulkę na płytki ceramiczne i nie wykazuje ona żadnych oznak uszkodzenia. Kulka bieżni wykorzystuje ceramiczne łożyska zapewniające płynną pracę i jest bardzo mocno przymocowana do Voyagera za pomocą dużego magnesu neodymowego, który jest przykręcony do obudowy. Navigator jest również dostarczany z własnym wyściełanym futerałem, który jest wystarczająco duży, aby pomieścić trackball, obudowę, a nawet najdłuższy kabel USB, który ZSA dołącza do Voyagera.

Voyager to klawiatura kolumnowa, co oznacza, że kolumny klawiszy są przesunięte w pionie zamiast w poziomie, aby lepiej dopasować się do krzywizny ludzkiej dłoni. Konstrukcja ta wygląda nieporęcznie, ale jest bardzo intuicyjna, gdy zacznie się jej używać, a także wymiernie zmniejsza wysiłek związany z utrzymywaniem palców w głównym rzędzie w celu wydajnego pisania.

Jedną z najlepszych funkcji, jakie można uzyskać dzięki klawiaturom mechanicznym "premium", takim jak Keychron Q1 HE 8K, którą niedawno recenzowaliśmyjest możliwość personalizacji za pomocą sterowników internetowych, makr i wbudowanej pamięci. Jest to zwykle doprowadzane do skrajności w przypadku klawiatur dzielonych, a wielu użytkowników klawiatur dzielonych ergo używa QMK do rekompilacji oprogramowania układowego z niestandardowymi czasami wstrzymania i innymi funkcjami turbo-nerdów. Pakiet dostosowywania Oryx firmy ZSA pobiera wszystkie te dostosowania z QMK, które w przeciwnym razie wymagałyby sporej wiedzy na temat kodowania, i pakuje je w bardzo wygodny graficzny interfejs użytkownika.

Chociaż początkowo nieco irytujące było to, że Oryx wymaga ponownej kompilacji oprogramowania układowego i ponownego flashowania za każdym razem, gdy chcesz zapisać zmianę, to w rzeczywistości stało się to zaletą. W przypadku innych klawiatur korzystających z VIA, ponowne mapowanie klawisza oznacza konieczność posiadania przeglądarki kompatybilnej z WebHID. Oznacza to, że utknęli Państwo z desktopowymi przeglądarkami Chromium. Jako okazjonalny użytkownik tabletu Android, staje się to problemem, gdy klawisz wymaga ponownego mapowania, gdy jestem z dala od biurka. W przypadku Oryx konfiguracje są przechowywane online, a zmiany są wprowadzane do pliku oprogramowania układowego przed flashowaniem tego pliku, dzięki czemu można dokonać zmiany konfiguracji klawiatury na stronie Android i zapisać ją na klawiaturze później, gdy jest się przy biurku. Wszystkie konfiguracje Oryxa są publicznie dostępne, co oznacza, że można czerpać inspirację z układów innych użytkowników, ale oznacza to również, że pod żadnym pozorem nie należy używać makr do przechowywania haseł na Voyagerze.

Podejście Oryx polegające na rekompilacji i flashowaniu pozwala również na odkrywanie funkcji takich jak Tap Dance firmy QMK, która umożliwia przypisywanie różnych naciśnięć klawiszy do stuknięcia, przytrzymania, stuknięcia i przytrzymania lub podwójnego stuknięcia - wszystko w intuicyjnym GUI. Tap Dance jest dostępny w VIA, ale można ustawić tylko powiązania stuknięcia lub przytrzymania, podczas gdy Oryx pozwala dostosować czas stuknięcia - czas, w którym klawiatura czeka, aby określić, czy jest to stuknięcie, przytrzymanie, podwójne stuknięcie lub stuknięcie i przytrzymanie przed wysłaniem naciśnięcia klawisza. To dostosowanie czasu jest jedynym powodem, dla którego mogłem korzystać z funkcji takich jak layer tap do przełączania warstw podczas trzymania prawego wewnętrznego klawisza kciuka, który wysyła enter po stuknięciu i przełącza się na warstwę myszy po przytrzymaniu. Wcześniej bawiłem się z mod tap na innych klawiaturach, ale zawsze skutkowało to fałszywymi wyzwalaczami z powodu braku kontroli czasu.

Jako moja pierwsza klawiatura dzielona i kolumnowa, okres adaptacji Voyagera był dość krótki, a dokładność i pamięć mięśniowa szybko powróciły, ale osiągnięcie mojej zwykłej prędkości pisania wynoszącej około 85 WPM było wyzwaniem. Niemniej jednak, możliwość umieszczenia dwóch połówek klawiatury na szerokość ramion sprawia, że długie sesje pisania są bardzo wygodne, a po Voyagerze trudno mi było wrócić do klawiatury płytowej. Używając 40% klawiatur, takich jak Epomaker TH40, którą recenzowałem wcześniejbyłem już zaznajomiony ze znacznie mniejszymi układami, więc użyłem Oryxa do dostosowania mojego układu i wyeliminowania rzędu cyfr na rzecz zestawu klawiszy modyfikujących w dolnym rzędzie.

W przypadku Voyagera było osiem klawiszy, które używały mod tap do wysyłania modyfikatorów lub zwykłych symboli lub liter, co jest dość łatwe do zrozumienia dla początkujących użytkowników klawiatury dzielonej. Jednak mod tap jest wyzwaniem dla użytkowników aplikacji wykorzystujących skróty klawiszowe, takich jak Blender, FreeCAD, GIMP i Krita. Aby temu zaradzić, po prostu przeniosłem klawisze alfa o jeden rząd wyżej i umieściłem rząd klawiszy warstw i modyfikatorów w dolnym rzędzie. Utrata wiersza numerycznego była krótko opłakiwana, dopóki nie zastąpiłem go znacznie lepszym numpadem Layer 1.

Klawisze Combo to kolejna zwycięska funkcja Voyagera, ponieważ umożliwiają mapowanie wielu innych znaków lub kodów klawiszy na klawiaturze bez konieczności używania warstw. Kombinacje mogą wysyłać pojedyncze klawisze lub makra, co otwiera cały świat możliwości. Na przykład dodałem klaster strzałek do prawego dolnego rogu warstwy 0, ale to oznaczało, że nie miałem już symbolu kropki, więc przemapowałem kropkę na kombinację przecinka i strzałki w górę.

Tezą Navigatora jest to, że dobrze jest go mieć, ale nie jest on niezbędny do korzystania z Voyagera. Tak właśnie było w moim przypadku, ponieważ zauważyłem, że korzystanie z Navigatora przez dłuższy czas w jego domyślnej pozycji powodowało lekkie nadwyrężenie nadgarstka. Jest to prawdopodobnie błąd użytkownika lub spowodowane zbyt wysokim biurkiem, ale Navigator ma być używany w ruchu, a żaden stolik w kawiarni nie ma idealnej wysokości. W ostatecznym rozrachunku wszystko to oznacza, że nadal muszę używać myszy razem z kombinacją Voyager-Navigator. W przypadku korzystania z myszy, Navigator może być ustawiony na tryb przewijania, który doskonale sprawdza się zarówno w przypadku przewijania pionowego, jak i poziomego. Tryb nawigacji Track Ball jest również bardzo przydatny w Blenderze.

Navigator doskonale integruje się z Voyagerem dzięki oprogramowaniu Oryx. Przewodnik konfiguracji w Oryx jest intuicyjny, a Navigator domyślnie automatycznie aktywuje warstwę myszy. Domyślna czułość śledzenia i opóźnienie dezaktywacji warstwy myszy są rozsądne, podobnie jak układ domyślnej warstwy myszy.

ZSA nie podaje nigdzie częstotliwości odpytywania dla Navigatora, ale przetestowałem go z evhz na Linuksie i odkryłem, że szczytowa częstotliwość odpytywania wynosiła 334 Hz. ZSA twierdzi, że niska częstotliwość odpytywania w Voyagerze wynika z faktu, że dane odpytywania czujnika i efekty RGB są obsługiwane przez połączenie TRRS, które ma ograniczoną przepustowość. Podczas gdy 334 Hz (średnio około 210 Hz) nie jest świetne do gier, to z pewnością jest więcej niż wystarczające do zwykłych obowiązków związanych ze wskazywaniem.

ZSA Voyager to doskonała klawiatura dla każdego, kto chce zapoznać się z ergonomicznymi klawiaturami dzielonymi - zwłaszcza tych, którzy nie chcą spędzać mnóstwa czasu na nauce kompilowania własnego oprogramowania układowego QMK - ale nie jest idealna. Istnieją dwie stałe irytacje, które miałem z Voyagerem, a są to przełączniki i nasadki klawiszy. Przełączniki Kailh Choc V1 w Voyagerze są w porządku, zwłaszcza Pro Reds w naszej jednostce testowej, ale w zasadzie wszystkie przełączniki Choc V1 są przynajmniej trochę drapiące. Tymczasem przełączniki Choc V2, które są ogromnym krokiem naprzód w odczuciach, wymagają po prostu większego centralnego otworu w płytce drukowanej, ale Voyager nie obsługuje i najwyraźniej nie będzie obsługiwał przełączników Choc V2.

W temacie przełączników, przełączniki Choc V1 nigdy nie zapewniały najlepszego sprzężenia zwrotnego, ale kombinacja przełącznik-klawisz w Voyagerze wyolbrzymia to, ponieważ spód klawisza zawsze uderza o górną część obudowy przełącznika, zamiast mieć trzpień na dole wewnątrz obudowy. Sprawia to, że nawet przełączniki Pro Red brzmią bardzo głośno i zgrzytliwie, a efektem ubocznym jest to, że dolne wyjścia są nieco ostre. Istnieją co prawda modyfikacje, które pozwalają zachować nieco wolnej przestrzeni pomiędzy wewnętrzną stroną nasadki klawisza a górną częścią przełącznika, ale w przypadku klawiatury za 365 dolarów nie powinno się tego robić.

Odkładając na bok osobisty komfort, jedynym prawdziwym zmartwieniem związanym z funkcjonalnością Navigatora jest to, że łożyska wymagają niemal codziennego czyszczenia, zwłaszcza jeśli mają Państwo dzieci i zwierzęta, które wzbijają kurz. Jeśli nie czyści się ich wystarczająco często, kulka prowadnicy przestaje się płynnie obracać, a dokładne celowanie staje się uciążliwe.

ZSA Voyager i Navigator to doskonałe połączenie, nawet jeśli są nieco droższe. ZSA wzięło to, co zwykle jest bardzo złożonym zestawem funkcji i wydestylowało go do pakietu przyjaznego dla początkujących, zarówno pod względem dostosowywania oprogramowania, jak i solidnej konstrukcji sprzętu. Jeśli tylko dysponują Państwo odpowiednim budżetem, zarówno Voyager, jak i Navigator zasługują na mocną rekomendację.