Nowy Latitude wyraźnie różni się od poprzednika (D630). To po prostu czarna skrzynka. W porównaniu z nim wzornictwo starszej generacji można wręcz uznać za ciekawe. Naszym zdaniem seria D była ładniejsza, ale może wynika to z przyzwyczajenia (sprawdzona mądrość życiowa głosi, że podoba się nam to, co już znamy).

Nowy Latitude też może się podobać, szczególnie jeśli komuś konweniuje minimalizm. Jest niepozorny, nie ma właściwie cech szczególnych, ale może właśnie dlatego osiągnie kiedyś status klasyka. Na deklu mamy ulubiony ostatnio materiał konstruktorów, czyli szczotkowane aluminium pomalowane na czarno. W celu odróżnienia biznesowego Della od podobnych czarnych wyrobników (przychodzi na myśl rodzina ThinkPad) akumulatorowi i przylegającym elementom (w tym metalowym wysięgnikom zawiasów) nadano kolor srebrny.

Jak wspomniano, E6400 jest raczej kanciasty, bez zaokrągleń. Z bliska widać jednak sporo przeprofilowań i tak obudowa matrycy nosi pewne znamiona skorupy małża.

Konstrukcja jest ponoć oparta na stopach magnezu i rzeczywiście wydaje się, że w wielu (jeżeli nie we wszystkich) częściach obudowy zastosowano metal. Nawet na spodzie, który udaje tworzywo sztuczne tylko specyficzną powłoką lakierniczą. W tym względzie zatem Dell mocno wybija się ponad konkurencję.

Wracając do powłoki – E6400 jest we wszystkich częściach gładki (ale się nie błyszczy i tylko w śladowym stopniu palcuje), co przesądza o tym, że jego obudowa jest miła w dotyku.

Korpus jest bardzo sztywny, ale już wieko się delikatnie ugina (w Latitude D630 to miejsce tez nie było perfekcyjne). Zastrzeżenie mamy też do odporności obudowy ekranu na wyginanie – kiedy podnosi się pokrywę za róg, wykazuje ona niestety pewną elastyczność, a więc nie można się czuć absolutnie bezpiecznym i lepiej nie robić tego ze swadą.

Korpus jest twardy i dobrze spasowany. Pulpit, poza brakiem szarych wtrętów, wykazuje zresztą podobieństwo do starszej wersji. Podobne jest też rozwiązanie mechanizmu ryglującego, choć w nowym wydaniu jest on subtelniejszy. I w E6400 zamek nie trzyma idealnie – z lewej strony można dość mocno podważać pokrywę ekranu.

O solidności laptopa świadczy też, jak chodzą zawiasy. Te Della działają bardzo dobrze, gdyż drganie ekranu po korekcie jego ustawienia jest minimalne. Podobnie wygląda to przy wstrząsach, ale wówczas jest jeszcze mniej zauważalne.

Nie dopieszczono zapięcia akumulatora – jak zwykle u Della bateria ma luzy i może chodzić, kiedy notebook jest przenoszony.

Poprzednia generacja Latitude była ceniona m.in. za doskonałe rozdysponowanie interfejsów (możliwe dzięki zmieszczeniu akumulatora w spodzie obudowy). O E6400 można z kolei powiedzieć, że został bogato wyposażony w złącza. Znalazło się  miejsce dla czterech portów USB (tyle samo posiadał D630), przy czym są one złączone w dwie pary, więc grubsza wyczka może przesłaniać i zajmować dwa gniazda. Jeden z nich to połączenie USB i eSATA, inny zaś podaje napięcie także wtedy, gdy komputer jest wyłączony. Nowością jest złącze DisplayPort. Dell chce dotrzymać kroku Lenovo, które montuje go w najnowszych ThinkPadach, tyle że interfejs ten jest jeszcze mało rozpowszechniony. Choć standardy te są niekompatybilne, DisplayPort jest w stanie przesyłać sygnał HDMI.

Na koniec musimy pochwalić bardzo wygodny wyłącznik WiFi i diodę wskazującą.

Głównym atutem Latitude E6400 jest matryca podświetlana diodami LED. Jej przekątna to 14,1” a rozdzielczość – 1440x900 pikseli (WXGA+). Już to daje wyobrażenie o cechującej ją dobrej jakości obrazu. Jej producentem okazał się Samsung – widać ledówki tej marki są jak najbardziej  godne polecenia (co nie jest regułą w przypadku wyświetlaczy z tradycyjnym podświetleniem).

Przede wszystkim matryca ta robi wrażenie jakością bieli. Jest ona taka, jaka być powinna, a nie lekko niebieska czy żółtawa, co ma miejsce w przypadku większości matryc opartych na technologii lampowej. Pozostałe kolory również zyskały nasze uznanie. Jako że powierzchnia ekranu jest matowa, nie będą one może wydawać się użytkownikowi soczyste, ale jako że to laptop do zastosowań profesjonalnych, należy docenić względną wierność odwzorowania barw.

Ciepło

Nagrzewanie się obudowy nie stanowi problemu. Kiedy w pomieszczeniu, w którym znajduje się laptop, jest dość chłodno, po długim obciążeniu E6400 staje się co najwyżej letni (maksymalne temperatury wyniosły w teście 34,1°C na pulpicie i 38,7°C na spodzie).