Przy recenzji poprzedniego Packard Bella pisałem o budowaniu wizerunku marki przy pomocy ujednoliconej konstrukcji obudowy. O ile jest prowadzona z umiarem, to dobra polityka, niemniej jednak nie można dopuścić, by klient był zbyt znużony jednostajną stylistyką. Z tego powodu Packard Bell dla swoich najnowszych produktów zaprojektował nowy wygląd.  
 
Pod względem stylistyki nowa oprawa jest bardzo interesująco dobrana. Z jednej strony przypomina produkty pryncypała PB, czyli Acera, z drugiej zaś zawarto w niej cechy przynależne Packardowi.

Dięki podobnemu profilowaniu i niemal identycznym zawiasom pokrywa ekranu d przypomina tę znaną z Acera AS7740G. Ma jednak nad nią ogromną przewagę, a mianowicie posiada aksamitną w dotyku, zupełnie odporną na zabrudzenia, matową powierzchnię zewnętrzną, której (w testowanym egzemplarzu) nadano srebrno-szarą barwę (PB stosuje także inne kolory obudów), uzupełnioną popularnym wzorkiem falujących linii. Końcowym elementem wystroju tej strony klapy jest tabliczka z wytłoczonym logo producenta.  

Druga część obudowy wyświetlacza jest bardziej typowa. Jej czarna, błyszcząca powierzchnia dobrze komponuje się ze srebrnymi zawiasami i czarnym pulpitem. Niestety, jej właściwością jest zbierenie odcisków palców.

Pozytywną cechą osłony panelu LCD jest jej zadowalająca sztywność. W czasie podnoszenia i opuszczania ekranu ugięcia klapy były znikome jak na tak cienką i dużą powierzchnię. Do gustu przypadła mi także wytrzymałość plastiku, który mimo silniejszego nacisku ochronił wyświetlacz przed zakłóceniami.

Kolejną pozytywną cechą obudowy jest niezła sztywność jednostki zasadniczej, która poza delikatniejszym obszarem okolic napędu optycznego nie poddaje się odkształceniom.  

Powierzchnia robocza jednostki zasadniczej jest wykonana zasadniczo z trzech elementów. Pierwszy stanowi czarna błyszcząca obudowa. Drugim jest matowa klawiatura z umieszczoną za nią maskownicą głośników i lustrzaną listewką wyposażoną w kontrolkę dysku, diodę Wi-Fi oraz przycisk zasilania. Trzeci element to matowa plastikowa podkładka pod ręce o fakturze przypominającej w dotyku atłas. Podnadgarstnik (podobnie jak zewnętrzna strona obudowy matrycy) został wykonany w kolorze srebrno-szarym i urozmaicony wzorkiem z przeplatających się falistych linii.  

Rozmieszczenie portów oraz ich liczba absolutnie nie rozpieszczają. Wprost przeciwnie - lokalizacja złączy jest jednym większych minusów testowanego notebooka. Producent oddał do dyspozycji użytkownika 3 porty USB. Umieścił je jednak zbyt blisko przedniej ścianki, by były wygodne w wykorzystaniu (dla posiadacza myszki). Kiepskie rozmieszczenie USB jest tym bardziej dotkliwe, że laptop nie został wyposażony ani w złącze eSATA, ani FireWire, ani nawet ExpressCard.

Zainstalowane podzespoły w postaci procesora Core i5-430M i karty graficznej ATI Mobility Radeon HD 5650 są dziś niejako standardem dla notebooków przewidzianych dla klienta oczekującego średniej wydajności w umiarkowanej cenie.

Procesor i5-430M jest jednostką, wypełniającą lukę pomiędzy procesorami i3 a procesorami i5-5xx. Nominalnym taktowaniem tego CPU jest 2,26 GHz - identyczne posiada najsilniejszy dotąd przedstawiciel serii i3, czyli i3-350M. Oba procesory wykonane są w technologii 32 nm i cechują się TDP na poziomie 35W. Zasadniczą jednak przewagą i5-430M nad i3-350M jest możliwość podniesienia taktowania do 2,53 GHz za sprawą technologii Turbo boost.  

W stosunku do silniejszych i5 (np. i5-540M) w omawianym procesoreze brakuje technologii Intel Virtualization Technology for Directed I/O (VT-d), Intel Trusted Execution Technology oraz zestawu instrukcji AES. Warto także wspomnieć, że maksymalna prędkość i5-430M uzyskiwana dzięki Turboo Boost (2,53 GHz) jest bazową częstotliwością taktowania dla i5-540M.

Karta grafiki ATI MR HD 5650 to pod względem wydajności typowy przedstawiciel średniej klasy średniej. Wyprodukowano ją w technologii 40 nm i wyposażono w 1 GB własnej pamięci DDR3. Rdzeń taktowany jest z częstotliwością 550 MHz, a pamięci pracują z szybkością 800 MHz. Oparta na magistrali 128-bitowej karta zapewnia na chwilę obecną możliwość zagrania w większość tytułów, o ile zrezygnujemy z najwyższych ustawień oraz AA.

Ciepło

LM86 z początku wydawał się notebookiem stosunkowo chłodnym i takim w zasadzie jest, ale jedynie podczas pracy bez obciążenia. Wtedy temperatury obudowy nie przekraczają 30°C od strony podłoża i 31°C od strony wierzchniej. Podczas testu obciążeniowego przez większość czasu obudowa była ciepła, ale cały czas nie gorąca (~35°C). Idylla zakończyła się wraz z przestawieniem laptopa na inny stolik. Niewielka zmiana pozycji w poziomie zaowocowała drastycznym skokiem temperatury grafiki, co znalazło swoje odzwierciedlenie w wynikach termiki obudowy, która w okolicy wylotu układu chłodzenia rozgrzała się do blisko 57°C.