Kiedy jeszcze czekaliśmy na przybycie Mitaka 9008D, spodziewaliśmy się topornego grzmota. Tymczasem laptop, który do nas przybył, bardziej niż do standardowego kadłubka jest podobny do najnowszego MacBooka Pro (te zaokrąglone krawędzie pokrywy ekranu) i Vaio FW zarazem (bezczelnie podprowadzone od Sony patent z wyłącznikiem z jednej i gniazdem zasilania z drugiej strony zawiasu).
 
Można powiedzieć, że laptop ten stoi pod znakiem odtwórczego wzornictwa, ale całość nie wypada najgorzej. Mitac nie jest co prawda uprzedmiotowieniem wyrafinowanego piękna, ale też nie można powiedzieć, że jest on kiczowaty. Pochwalić można na przykład wykończenie przedniego rantu platformy roboczej przezroczystym pleksi.

Jako że model ten ma spore gabaryty jak na „15”, powstaje wrażenie, że jest to laptop ciężki, coś a la Asusy M50 i pokrewny X57 (Mitac, jak i one, posiada podobną klawiaturę z wydzielonym wąskim blokiem numerycznym). Nic bardziej błędnego – jest on od nich aż o 300 g lżejszy (waży 2,67 kg z akumulatorem), a to dzięki temu, że jego korpus jest bardzo smukły. Biorąc pod uwagę, że to laptop typu barebone, należy się w tym miejscu ukłon konstruktorom, gdyż to wyczyn cokolwiek zdumiewający. Dość powiedzieć, że platforma robocza ma w najgrubszym miejscu tylko 19 mm.
 
W wystroju Mitaka dominuje kolor ołowiany. Taki właśnie nadano klapie i przedniej części pulpitu. Faktura tej powłoki jest lekko szorstka i lakier nie wygląda na specjalnie trwały. Ze względu na siwy wystrój komputer jest raczej smutny w wyrazie. Wrażenie to pogłębia mało urozmaicony design. Taka to już specyfika kadłubków.
 
Co zaskakujące, wykonanie wydaje się bardzo przyzwoite. Choć szczupła, obudowa jest zadowalająco solidna i sztywna. Tu można wtrącić drobne ale – sugerujemy raczej nie podnosić laptopa jedną ręką, chwytając przy tym korpus w połowie ścianki bocznej, gdyż spód obudowy popuszcza o dobre kilka milimetrów. Niemniej jednak nie powinno tu nic pęknąć. Takie niebezpieczeństwo można wróżyć z lewej strony, przy złączach i wylocie z wentylatora, gdzie w razie ściśnięcia ścianki bocznej między kciukiem i palcem wskazującym podstawa obudowy wyraźnie skrzypi.

Zawiasy spisują się zupełnie nieźle, gdyż trzymają ekran tak, by nie podrygiwał po zmianie jego ustawienia (co najwyżej lekko drży). Choć delikatnie coś strzela przy poruszaniu nią, można otwierać klapę, trzymając ją za któryś z boków czy górnych rogów – nie wydaje się na tyle giętka, by występujące deformacje budziły obawę.
 
W trakcie testów przeszkadzało nam ograniczenie możliwości odchylenia ekranu do jakichś 125 stopni. Oznacza to brak pełnego komfortu w przybieraniu pozycji przed laptopem podczas pracy, kiedy bierzemy go na ciało.

Choć nie używaliśmy napędu optycznego często, stwierdziliśmy, że szufladka DVD otwiera się zbyt ciężko.

Połyskująca matryca Mitaka ma przekątną 15,4” i rozdzielczość 1280x800 pikseli (WXGA). Jej producentem jest AU Optronics i to druga generacja wyświetlacza stosowanego w wielu modelach laptopów.  

Wstępnie trzeba odnotować, że matryca jest  wystarczająco jasna nawet na minimum podświetlenia - można wtedy działać bez większego problemu. Jasność maksymalna nie jest wybitna, ale ujdzie. Średnia luminancja przy maksymalnym podświetleniu to około 165 cd/m². Wyświetlaczowi temu należy się pochwała za bardzo dobry kontrast, który wyraża się stosunkiem 324:1.

W testowanym przez nas egzemplarzu zastosowano procesor Intel Core 2 Duo P8600 (2,4 GHz, 3 MB L2C, FSB 1066 GHz), który w założeniu powinien zapewniać Mitakowi niezłą wydajność (lepszą od Sony Vaio FW21E, który dysponuje jednostką C2D P8400) i jednocześnie zadowalać się umiarkowanymi dawkami energii.

Jak już wspomniano, Mitac 9008D nie jest typowym kadłubkiem, gdyż w modelu tym znalazła zastosowanie karta grafiki ATI Mobility Radeon HD 3470. Laptop jest wyraźnie stylizowany Sony, więc nie dziwi kolejna zbieżność z serią Vaio FW. Podobnie jak w przypadku Sony mona więc stwierdzić, że Mitac powinien być rozpatrywany bardziej jako laptop do odtwarzania multimediów aniżeli służący do gier.