Szarość widzę. W rozmowach osób rozprawiających o laptopach spotyka się często synonimiczne utożsamienie matrycy wyższej rozdzielczości z matrycą lepszą. To jednak nie zawsze jest prawda, jak się okazało w trakcie testu Della Latitude D630. Laptop ten stanowi wyjątek od święcie i powszechnie wyznawanej reguły, gdyż do jego matowej matrycy WXGA+ można mieć sporo zastrzeżeń.

Dell Latitude D630 to nowy model z serii przeznaczonej dla użytkownika korporacyjnego, który pojawił się w tym roku. Producent wymienił tylko wnętrzności, jako że od zewnątrz nie zmienił się nic a nic.

Podobnie jak D620, obudowa D630 jest więc srebrno-grafitowo-czarna. Laptop ten już z daleka prezentuje się elegancko, choć skromnie. Wygląda też bardzo zgrabnie, szczególnie kiedy będzie stał na półce z obok innych maszyn (obudowa jest bowiem raczej smukła - sama platforma ma 2,5 cm, a wraz z klapą robi się 3,6 cm wysokości). Naprawdę jednak odświeżony Dell spodoba nam się, kiedy zbliżymy się doń na wyciągnięcie ręki, a najlepiej kiedy weźmiemy go do tej ostatniej. Otóż obudowa wykonana jest ze stopu magnezu, toteż jest po primo przyjemna w dotyku, a po secundo - namacalnie solidna.

Trudno spotkać elementy budowy poddające się naduszaniu. Minimalnie elastyczna jest tylko klapa i to wyłącznie w samym centrum, a pod precyzyjnie uplasowanym naciskiem ugina się też podstawa na swoim skraju przy napędzie optycznym.

Zawiasy sprawują się świetnie, tak że po skorygowaniu jej ustawienia pokrywa ekranu właściwie się nie waha.

Eleganckim, lekko chodzącym klipsem zwalniamy mechanizm ryglujący ograniczający się do jednego centralnego zatrzasku. Zamek ten blokuje klapę bardzo dobrze.

Demontaż akumulatora to natomiast droga przez mękę. Suwak chodzi ciężko, a wyrywając baterię z posad, ma się wrażenie, że zaraz coś się złamie.

Bardzo korzystną okolicznością jest występowanie większości złączy na tylnej ściance laptopa oraz ich brak z przodu. Ich skład się nie zmienił w porównaniu z D620, stąd zachowany został port szeregowy, co jest trochę ewenementem. Przydaje się on w profesjonalnych zastosowaniach, kiedy podłącza się do niego modemy z najwyższej półki lub narzędzia diagnostyczne.

Latitude D630, którego testowaliśmy, wyposażony był w procesor T7300, czyli Core 2 Duo nowej generacji taktowany zegarem 2,0 GHz. To w tej chwili optymalny wybór, jeśli decydujemy się na laptop oparty na platformie Santa Rosa i nie chcemy przepłacać.

Wybraną kartą graficzną był zintegrowany z chipsetem układ GMA X3100. Co prawda mamy do czynienia z laptopem biurowym, można na nim odpalić starsze gry. Do aplikacji użytkowych, gdzie w grę wchodzi obróbka grafiki 3D, wypada wybrać model z posiadającym własną pamięć układem NVIDIA Quadro NVS 135M.

Dysk Seagate o pojemności 60 GB okazał się przeciętnie wydajny.

Rozbudowa pamięci RAM stanowi problem, jako że jeden bank znajduje się pod klawiaturą. Pierwsza kość ląduje właśnie tam, stąd dobrze wiedzieć, czy drugi bank (do którego jest łatwiejszy dostęp) pozostaje wolny. Wymianę całej pamięci najlepiej powierzyć serwisowi.

Hałas

Najgłośniejszym właściwie podzespołem tego laptopa jest dysk twardy (natężenie jego chrobotu to 34 dB). Poza tym komputer jest cichy. Dopiero dłuższa praca z obciążeniem pobudza do działania cichy (33,3 dB) wentylator.

Napęd DVD trochę metalicznie syczy (natężenie hałasu to 34,9 db, w połączeniu z dość częstym odgłosem parkowania głowicy robi się 35,8 dB), ale ujdzie to w tłoku. Trzeba jeszcze dodać, że Latitude D630 piszczy trochę (ale cicho) na akumulatorze.

Ciepło

Nagrzewanie się obudowy nie jest jakieś nadzwyczajne, ale jego rozkład może być źródłem niewygód. Otóż tabliczka touchpada rozgrzewa się do ponad 38, a oparcie prawej dłoni - do ponad 37 stopni Celsjusza. Takie wartości będą odczuwalne przez ciało ludzkie, stąd podczas dłuższej pracy nie każdy będzie czuł się ciekawie. W dodatku dość istotnie (do trzydziestu kilku stopni) nagrzewa się też przednia ścianka laptopa.

Chociaż oba testowane przez nas sprzęty posiadały takie same akumulatory (o pojemności 56 Wh), Latitude D630 nie pracował wcale o wiele dłużej na własnym źródle zasilania niż ATG D620 o znacznie jaśniejszej matrycy, przynajmniej w przypadku testu w stresie. Niespełna półtorej godziny działania to wynik nie przynoszący chluby. Natomiast czas pracy z minimalnym obciążeniem w wymiarze bez mała sześciu godzin to już jest to (przewaga nad ATG wzrasta w tym teście z 12 do 93 min).

Dell Latitude D630 nie różni się specjalnie od swojego poprzednika. Zmiany ograniczają się wyłącznie do podzespołów - nowy model przestawiono na nieco szybszą platformę Santa Rosę. Poza tym D630 zachował wszystkie atuty poprzednika. Są to: solidna obudowa magnezowa, poręczność, względnie długa praca na akumulatorze, rozbudowany BIOS.

Bardzo zniesmaczyła nas natomiast matryca o podwyższonej rozdzielczości (WXGA+) AU Optronics. Oprócz tego, że daje nad wyraz (jak na matową) jasny obraz i ma szerokie boczne kąty widzenia, nie można o niej powiedzieć nic dobrego. Kontrast jest słabiutki, kolory dość wyprane, kąty w pionie wołają o pomstę do nieba, no i czcionki stają się nieczytelne przy lekkim zadarciu głowy.

Poważne zastrzeżenia można mieć także do klawiatury. To, że klawisze są twarde, jeszcze ujdzie. Da się z tym żyć, a poza tym niektórzy użytkownicy lubią takie konkretne instrumenty. Jednak karygodnym jest już chrzęst wydawany przez kilka klawiszy. Jak taki sprzęt przeszedł przez kontrolę jakości montażu?

Dziękujemy za wypożyczenie egzemplarza do testu firmie M&M Notebooks. Zakupu tego sprzętu można dokonać w jej sklepie internetowym.

Zachęcamy do dyskusji nt. powyższego testu i testowanego urządzenia na naszym forum. -> Forum