Jak na tani laptop przystało, wystrój Toshiby C650 jest raczej skromny. Lekko połyskliwe (ale nie lakierowane) powierzchnie pulpitu i klapy z tłoczonym wzorkiem współgrają z prostym, matowym plastikiem użytym w konstrukcji ramki ekranu i jednostki zasadniczej. Utrzymanie ich w czarnej kolorystyce daje dosyć ponury efekt, tylko nieznacznie ożywiony przez wielkie logo Toshiby na klapie. Przy braku skrzących się barwnych diodek funkcję pewnej ekstrawagancji pełnią jedynie lakierowane obwódki głośników. Nudnemu projektowi komputera nie można jednak odmówić praktyczności.

Kształty obudowy to ewolucja dobrze znanej, rozwijanej od kilku laptopowych pokoleń konstrukcji. Na wyróżnienie zasługuje natomiast bardzo niska waga urządzenia. Masa poniżej 2,4 kg jest w rozmiarze 15,6” rzadko spotykana.

Nie odbija się to na solidności Satellite C650. Można mu co prawda zarzucić nierówne spasowanie plastików, ale sztywność korpusu jest już odpowiednia. Laptop chwycony za któryś z rogów nie pozwala sobie na ugięcia czy poskrzypywania. Również próby punktowego nacisku nie przynoszą rezultatu. Jedyne słabsze punkty to tradycyjnie już okolice napędu optycznego i środek wieka. Ugina się ono nieznacznie i bez konsekwencji dla obrazu, ale towarzyszy temu ciche chrobotanie materiału.

Niewielkie zawiasy chodzą raczej ciężko, ale i cicho. Zapewnia to dobre trzymanie ekranu w obranej pozycji. Maksymalnie można go odchylić o nieco ponad 130 stopni i jest to w zupełności wystarczające.

Liczba wyjść jest bardzo ograniczona. Gniazda audio, 2 porty USB, LAN i VGA zblokowano w przedniej części lewego boku. Jeśli nawet zrezygnować z chęci posiadania HDMI (tak jak trzeciego USB dostępnego dopiero w wyższym modelu L650), to za mało nawet dla niewymagającego użytkownika. Do tego należałoby sobie życzyć cofnięcia przynajmniej gniazda sieci, by podłączony do niego kabel nie przeszkadzał w używaniu laptopa.

Równie lekki i poręczny jak sam laptop jest zasilacz, do którego dołączono długi kabel.

Ekran C650 dostosowuje się do reszty komponentów i nie wyróżnia się niczym szczególnym. Przy rozdzielczości 1366x768 ma on rozmiar 15,6” i proporcje 16:9. Nie zabrakło podświetlenia w technologii LED.

Kąty widzenia nie wyróżniają się, a poziom kontrastu jest wręcz słaby. Poważnych powodów do narzekań nie dają za to jasność podświetlenia i jego równomierność. Również wyświetlane kolory są raczej miłe dla oka.

Można by pomyśleć, że z nastaniem nowej generacji procesorów Intela, producenci przestaną oferować konstrukcje oparte o jednostki Penryn. Przyznam więc, że również mnie zaskoczyła trochę polityka Toshiby.

Pochodzący z tej linii Pentium Dual-Core T4500 z Satellite C650-16N legitymuje się taktowaniem 2,3 GHz, magistralą 800 MHz i 1 MB pamięci podręcznej drugiego poziomu. Procesor wykonany w procesie technologicznym 45 nm cechuje się współczynnikiem TDP na poziomie 35 W. Jest to nominalnie tyle samo co w przypadku np. Core i3-330M, jednak należy pamiętać, że w tym ostatnim mieści się w tym kontroler pamięci i chip graficzny. Pomimo wysokiego zegara, T4500 będzie odstawał od i3-330M także w kwestii wydajności, a różnica będzie zauważalna zwłaszcza w obliczeniach wielowątkowych.

Nie zmienia to faktu, że wydajność jednostki centralnej w Toshibie można uznać za wystarczającą do codziennej pracy. Do jej zadań będzie należała m.in. obsługa obrazu w wysokich rozdzielczościach, albowiem zintegrowany z płytą główną (na chipsecie GL40) układ graficzny GMA 4500M nie zapewnia wsparcia w tej dziedzinie. Filmy 1080p odtwarzane z dysku twardego działają płynnie. Chyba nie wymaga przypomnienia fakt, że układ graficzny ma bardzo niską wydajność w 3D, co właściwie uniemożliwia zabawę w nawet nie najnowsze gry komputerowe.

Dla porządku dodam jeszcze, że Satellite C650 występuje również w wersji z Core i3, a nawet na platformie AMD.

Zastosowany przez Toshibę dysk własnej produkcji nie wyróżnia się osiągami, jednak test HD Tune pokazuje, że jego pracę spowalnia preinstalowane przez producenta oprogramowanie.

W kontekście cięcia kosztów może trochę dziwić montaż maksymalnej obsługiwanej ilości pamięci operacyjnej. Dwie kości Samsunga po 2 GB DDR3 1066 pracują zgodnie z FSB procesora, czyli z częstotliwością 800 MHz.  
 
Warto dodać, że kolejną ofiarą oszczędności w Toshibie Satellite C650 padła karta sieciowa Ethernet – nie posiada ona obsługi standardu 1 Gbit/s.

Hałas

30,9, 33,3 i 37,2 dB to zmierzone poziomy dźwięków wydobywających się z Toshiby. Odpowiednio podczas bezczynności, w trakcie przeglądania Internetu (tu wiatraczek działa od czasu do czasu) i przy pełnym obciążeniu. Należy to uznać za świetne wyniki. Zazwyczaj szum nie rozprasza uwagi użytkownika.

System chłodzenia daje o sobie znać właściwie tylko w trzech sytuacjach. Żeberka radiatorów są krótko, aczkolwiek intensywnie, przedmuchiwane przy uruchomieniu komputera. Wentylator jest też wyraźnie słyszalny, gdy włącza jeden ze swoich biegów. Zanim uspokoi się z niższym natężeniem hałasu, przez chwilę kręci się tak, że powoduje szum wyrażający się wartością odpowiednio 34,9 i 40,2 dB. Biorąc to pod uwagę, cieszy więc, że tryby jego pracy nie zmieniają się zbyt często.

Powściągliwy okazuje się również wyprodukowany przez jedną ze spółek Toshiby napęd DVD.

Ciepło

W miejscu, w którym powinien znajdować się wlot powietrza, znalazła swoje miejsce tylko jego atrapa. C650-16N nie jest on jednak potrzebny, by utrzymać temperatury na odpowiednim poziomie. Niezbyt wydajne podzespoły produkują niewiele ciepła, które potrafi rozgrzać powyżej 40 stopni Celsjusza tylko ścisłe okolice znajdującego się przy lewej krawędzi radiatora. Na pozostałej powierzchni maksymalnie zmierzone zostało 37,7°C, a temperatura pod nadgarstkami nie przekracza 30°C, nawet kiedy komputer ciężko pracuje.