Zaprojektowany z myślą o współczesnym użytkowniku multimediów Vaio EB1M1E bardzo pozytywnie zaskakuje wykonaniem. Współczesne trendy faworyzują błyszczące powierzchnie. Tymczasem Sony postanowiło popłynąć pod prąd i obudowę laptopa wykonało w większości z matowych materiałów.

Na tle konkurencji poza matowymi powierzchniami obudowy notebooki Sony z serii EB wyróżniają się także różnorodnością kolorów. Na polski rynek trafiły jednak jak dotąd tylko dwie wersje, tj. czarna i biało-srebrna (perłowa).

Vaio EB cechuje się ciekawą linią z niemal niezauważalnie opuszczonym przodem i delikatnie podniesionym tyłem (przy zamkniętej klapie wysokość laptopa wynosi z przodu 2,9 cm, z tyłu zaś przekracza 3,8 cm). Mimo pogrubienia przy tylnej ściance linia obudowy pozostaje smukła i na tle innych notebooków z ekranem 15-calowym prezentuje się niczym modelka na tle szarej myszy.

Pokrywa ekranu jest w całości wykonana z matowego plastiku, który zapewnia niesamowity wręcz komfort użytkowania. Duża odporność na zabrudzenia, niemal kompletna niewrażliwość na odciski palców i do tego niepodatność na zatłuszczenia (jakże rzadko spotykana w matowych rozwiązaniach) zapewnią prawdziwą radość użytkowania bez potrzeby ciągłego wykorzystywania ściereczek.

Z zewnętrznej strony obudowę matrycy ozdobiono czarnym znakiem Sony oraz metalicznym emblematem Vaio. W górnej części ramki klasycznie została zainstalowana  kamerka, a w dolnej znalazły się logo firmy oraz oznaczenie modelu.

Mimo smukłych kształtów obudowa ekranu zachowuje przykładną sztywność i ciężko zauważyć jakiekolwiek większe odkształcenia w czasie otwierania lub zamykania klapy. (Trzeba jednak pamiętać, że smukłość obudowy matrycy zwiększa jej podatność na silniejszy nacisk, który przy włączonej matrycy przełoży się na rozchodzące się po ekranie fale.)

Niezłą sztywnością cechuje się platforma robocza, która ulega naciskowi jedynie w typowym wrażliwym miejscu, jakim jest obudowa napędu optycznego. Pokrywę ekranu oraz jednostkę zasadniczą łączą ze sobą bardzo niewielkie zawiasy. Chodzą one jednak z właściwym oporem i zapewniają ekranowi odpowiednią stabilność.

Powierzchnia pulpitu składa się niejako z trzech głównych elementów. Patrząc od strony ekranu najbliższą mu część powierzchni roboczej zajmuje szara (dopasowana kolorem do ramki matrycy i zawiasów) listwa pełniąca funkcję maskownicy głośników oraz wyposażona w zestaw trzech podstawowych kontrolek oraz czterech przycisków (w tym przycisku zasilania).

Przed nią znajduje się klasyczna dla Sony wyspowa klawiatura, a przód powierzchni pulpitu stanowi jedyny lakierowany element laptopa, jakim jest podkładka pod ręce zaopatrzona w płytkę dotykową. Jak każdy lakierowany kawałek plastiku, podkładka jest w pełni podatna na nieprzyjemne efekty w postaci zostawania odcisków palców czy szybszego brudzenia, ale jej brokatowa faktura dość skutecznie maskuje wszelkiego rodzaju ślady, które stają się widoczne jedynie pod odpowiednim kątem.

Na tle bardzo „fajnej” obudowy rozłożenie portów wypada niestety blado. Konstruktorzy nie zastanowili się nad wygodą użytkowania w tej materii. Z prawej strony przy przedniej krawędzi umieszczono trzy główne porty USB, utrudniając wykorzystanie myszki. Umiejscowienie gniazd audio z przodu też nie przypadło mi do gustu – w przypadku laptopa z ekranem 15”, często używanego na kolanach, podłączanie słuchawek stanie się pewnym problemem. Nie spodobały mi się również dwa oddzielne czytniki kart (pomijam kwestię nieoptymalnie wykorzystanego miejsca, ale zwracam uwagę na rozwiązania konkurencyjnych firm, które potrafią w jednym uniwersalnym czytniku odczytać więcej formatów, niż oba czytniki zainstalowane w Vaio razem wzięte).

Monitor cechuje się lustrzaną (refleksującą) powierzchnią i słabymi kątami widzenia, które mogą zapewnić komfortowe oglądanie filmu w zasadzie tylko osobie siedzącej dokładnie na wprost ekranu.

Parametry kontrastu i kolorów także nie zachwycają. Czerń jest mało czarna i często zbliża się do szarości (2,58 cd/m²); wrażenie to jest dodatkowo potęgowane słabymi kątami widzenia. Biel (167,3 cd/m²) wygląda natomiast nieco kremowo.

Hałas

Pod względem emitowanego hałasu zaliczyłbym notebook Sony do przeciętnych. Z jednej strony bez obciążenia natężenie szumu na poziomie 33,1 dB jest całkiem przyzwoite. Z drugiej zaś nieco irytujące potrafią być piski dochodzące z komputera w nie do końca przewidywalnych momentach (występują głównie wtedy, gdy laptop jest obciążony, ale nie zawsze są słyszalne; czasem zdarza się, że słychać je po podłączeniu urządzeń do portu USB, ale i to nie jest regułą). Przez większość czasu piski były w zasadzie niesłyszalne, ale kiedy się już pojawiały, to zawsze wybierały najgorszy moment (zgodnie z prawem Murphy'ego).

Dysk twardy pracuje stosunkowo cicho. Jego emisja hałasu jest sporo niższa od szumu wentylatora, ale nie przypadły mi do gustu częste chroboty wydawane przez parkujące głowice.

Na uznanie zasługuje natomiast napęd optyczny, który pod względem cichości zbliżył się do napędów Samsunga. Przyznam, że (należąca do Sony) firma Optiarc bardzo miło zaskoczyła mnie swoim nowym modelem AD-7700H, którego szum w czasie odtwarzania filmu nie przekroczył 35 dB, a odgłosy związane z odtwarzaniem porysowanych płyt nie przekroczyły 37 dB.

Nieco inaczej wygląda kwestia głośności pod obciążeniem. Ciężko tu wyszczególnić jakiś konkretny wynik, bowiem wentylator dostosowuje obroty do temperatury podzespołów. W testach 3DMarków udało mi się odnotować wartości w granicach 38,4 – 39,3 dB, a w skrajnie wymagającym teście obciążeniowym (FurMark+Prime95) wartość natężenia hałasu wahała się między 43,5 a 44,1 dB.